جنگ که از راه می‌رسد، تنها دیوار خانه‌ها و ساختمان‌ها نیستند که ترک برمی‌دارند؛ گاهی صدای زنگ مدرسه خاموش می‌شود، نیمکت‌ها خالی می‌مانند و کودکی که باید با خیال آسوده رویای آینده‌اش را بسازد، با ترس، اضطراب و داغ از دست دادن همکلاسی‌ها و معلمانش روبه‌رو می‌شود. اما در میان روزهای دشوار جنگ، خانواده‌هایی بودند که نگذاشتند چراغ یادگیری خاموش شود و معلمانی که حتی دور از کلاس درس، دست از همراهی با دانش‌آموزانشان نکشیدند.
این تصویر، محور اصلی نشست «روایت همبستگی خانواده و مدرسه در پاسداری از حق آموزش در جنگ رمضان» بود؛ نشستی که صبح دیروز در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان برگزار شد و در آن، مسئولان دولتی و نماینده سازمان ملل متحد، هر یک از زاویه‌ای به آسیب‌های جنگ بر کودکان و ضرورت پاسداری از حق آموزش پرداختند.
 زهرا بهروزآذر، معاون رئیس‌جمهور در امور زنان و خانواده، در این نشست با محکوم کردن حملات آمریکا و رژیم صهیونیستی، تأکید کرد که حفاظت از زندگی و آینده کودکان، بدون پیوند عمیق میان خانواده، مدرسه و جامعه امکان‌پذیر نیست.
او با اشاره به آسیب‌های گسترده حملات به جان و امنیت خانواده‌ها و سلامت و آموزش کودکان، از تلاش والدین، معلمان و نهادهای مسئول برای حفظ ارتباط دانش‌آموزان با فرآیند یادگیری گفت: «حفاظت از زندگی و آینده کودکان، مستلزم پیوند عمیق میان خانواده، مدرسه و جامعه است.»
 او با اشاره به حملات تروریستی دشمن علیه جمهوری اسلامی ایران در ۲ جنگ تحمیلی اخیر، گفت: «در این حملات تروریستی، جان و امنیت خانواده‌ها و سلامت و آموزش کودکان با تهدیدها و آسیب‌های گسترده‌ای مواجه شد. در این شرایط حساس، خانواده‌ها، معلمان و نهادهای مسئول همگی کوشیدند تا پیوند کودکان با یادگیری و امید به آینده، گسسته نشوند، همراهی والدین با آموزش فرزندان، تداوم ارتباط معلمان با دانش‌آموزان و بهره‌گیری از ظرفیت‌های آموزشی و مردمی، نشان‌دهنده ماندگاری همبستگی جامعه ایران در پاسداری از حقوق کودکان بود.»
 او تأکید کرد روایت تلاش خانواده‌ها و معلمان نباید در گذر زمان فراموش شود و باید این تجربه‌ها مستند و به گوش جهانیان رسانده شود.
 بهروزآذر با اشاره به ماهیت این حملات توضیح داد: «حملات آمریکایی-صهیونیستی به مدارس ایران در جنگ تحمیلی رمضان، تعرضی نامشروع به حاکمیت و تمامی ارکان ایران عزیز بود که با منشور ملل متحد مغایر است، ما این اقدامات را حملات تروریستی و تعرض به جان، زندگی، امنیت و آموزش کودکان می‌دانیم و آنها را به شدیدترین وجه محکوم می‌کنیم. پیامدهای این حملات به از دست رفتن جان عزیزان، جراحت‌های جسمی، تخریب مراکز آموزشی و داغ از دست دادن اعضای خانواده، معلمان و همکلاسی‌ها محدود نمی‌شود، جابه‌جایی‌های خانوادگی، ناامن شدن محیط زندگی و اختلال در آموزش از جمله ابعاد به هم پیوسته این آسیب‌هاست که علاوه بر این، افزایش اضطراب، اختلال خواب، وابستگی بیش از حد به والدین و کاهش تمرکز نیز از جمله ناگفته‌های آسیب‌های این جنگ به کودکان ماست.»

آموزش زیر بنای رشد فردی
و اجتماعی است
علیرضا کاظمی وزیر آموزش و پرورش، از زاویه‌ای دیگر به مسأله آموزش در شرایط جنگی پرداخت و با تأکید بر اینکه آموزش یکی از مهم‌ترین حقوق طبیعی انسان است، گفت: «خسارت ناشی از تعطیلی مدارس و توقف فرآیند یادگیری، به‌سادگی قابل محاسبه و جبران نیست.» او آموزش را زیربنای رشد فردی و اجتماعی دانست و تأکید کرد که سلامت جسمی و روانی، رفاه، سعادت و آینده افراد به میزان سرمایه‌گذاری در این حوزه وابسته است. به گفته کاظمی، فرصت تربیت و رشد یک انسان، سرمایه‌ای نیست که بتوان از دست رفتن آن را با میلیاردها دلار جبران کرد.
وزیر آموزش و پرورش از تصویب چارچوب‌های جدید برای مدیریت تعطیلی مدارس در شرایط خاص خبر داد و گفت: « براساس مصوبه دولت، تعطیلی مدارس کشور نباید بدون مجوز آموزش و پرورش انجام شود. همچنین بخش اول دستورالعمل مدیریت شرایط جنگی تدوین و برای اجرا به استانداران ابلاغ شده است.» کاظمی با اشاره به ابعاد خسارت‌های واردشده به مراکز آموزشی اعلام کرد که در جریان جنگ‌های تحمیلی اخیر، حدود هزار و ۵۰۰ واحد آموزشی به‌صورت مستقیم و غیرمستقیم آسیب دیده‌اند و تاکنون هزار و ۲۸۸ واحد با کمک خیرین بازسازی شده و به چرخه آموزش بازگشته‌اند.
 او تأکید کرد که بازسازی ساختمان‌ها به معنای پایان خسارت‌ها نیست، چراکه ترس و اضطراب دانش‌آموزان، مهاجرت خانواده‌ها و اختلال در روند یادگیری، از پیامدهایی هستند که آثارشان به این زودی‌ها از بین نمی‌رود. حتی برگزاری کلاس‌های جبرانی نیز نتوانسته جای خالی آموزش حضوری را پر کند.

حفاظت از کودکان تعهدی بر اساس حقوق بین‌الملل است
در ادامه نشست، مایسا الغریباوی، نماینده هماهنگ‌کننده مقیم سازمان ملل متحد در تهران، با اشاره به فاجعه میناب، آن را یادآور دردناک پیامدهای ویرانگر مناقشه دانست و تأکید کرد که حفاظت از کودکان و مراکز آموزشی صرفاً یک ضرورت اخلاقی نیست، بلکه تعهدی بر اساس حقوق بین‌الملل است.
او با بیان اینکه حمایت از کودکان و حقوق آنان جایگاهی محوری در ارزش‌ها و فعالیت‌های سازمان ملل متحد دارد، آموزش را نه‌تنها یک حق بنیادین، بلکه حقی زیربنایی برای ایجاد فرصت‌ها و ساختن آینده‌ای شکوفا توصیف کرد. الغریباوی گفت: «فارغ از شرایط موجود، کودکان و مراکز آموزشی باید در همه زمان‌ها و در همه جا، ایمن و مورد حفاظت باشند. زمانی که تشدید تنش‌ نظامی در فوریه ۲۰۲۶ با حملات به تهران و دیگر مناطق ایران آغاز شد، دبیرکل سازمان ملل متحد و نهادهای مختلف ملل متحد محکومیت خود را نسبت به این تشدید تنش‌ ابراز کردند و خواستار توقف مخاصمات، بازگشت به دیپلماسی و گفت‌وگو و مهم‌تر از همه، حفاظت از غیرنظامیان و زیرساخت‌های غیرنظامی شدند.»

سخنگوی دولت: حقوق ملت ایران را از مجامع بین‌المللی مطالبه می‌کنیم

فاطمه مهاجرانی با تأکید بر ضرورت نقش‌آفرینی فعال نهادهای بین‌المللی در احقاق حقوق ملت ایران گفت: «به ازای هر آسیبی که به مردم وارد شده و هر جان ازدست‌رفته در حملات، از جمله دختر ۱۱ ساله‌ای که در جریان حمله به یزد بر اثر سکته قلبی جان باخت، حقوق ملت ایران را از مجامع بین‌المللی مطالبه می‌کنیم.» سخنگوی دولت در نشست «روایت همبستگی خانواده و مدرسه در پاسداری از حق آموزش در جنگ رمضان» با اشاره به اینکه کشورمان دوبار در میانه مذاکرات مورد حمله دشمن آمریکایی-صهیونی قرار گرفت، اعلام کرد: «حملات دشمن علیه ملت ایران ماهیتی تروریستی دارد، نه صرفاً یک حمله نظامی. در بامداد ۲۳ خرداد، همزمان با آغاز جنگ تحمیلی دوم و در حالی که هواپیماهای دشمن به پرواز درآمده بودند، رئیس‌جمهوری آمریکا توئیت کرد که «من به دولت خود دستور داده‌ام با تمام قوا مذاکره با ایران را دنبال کند.» ما خواهان جنگ نبودیم بلکه جنگ بر ما تحمیل شد؛ آنچه دشمن انجام داد قطعاً یک عملیات تروریستی بود و ما نیز با تمام قوا از خود دفاع کردیم. 
مهاجرانی با قدردانی از تمام کسانی که به ایران کمک کردند تا پیروزمندانه به نقطه‌ای برسیم که تفاهمنامه اسلام‌آباد به امضا برسد، گفت: «پس از هدف قرار گرفتن مدرسه شجره طیبه میناب، روز شانزدهم اسفندماه در میناب حضور داشتم؛ پدری را دیدم که همسر شهیدش، که معلم مدرسه ابتدایی شجره طیبه بود، دو فرزند دوقلوی یک‌ونیم‌ساله برای او به یادگار گذاشته بود. این دو کودک در طول یک هفته، حتی برای لحظه‌ای از آغوش پدرشان جدا نشده بودند.»