با نهایی شدن برش‌های استانی نقشه مهندسی فرهنگی کشور در ۳۰ استان، چالش اصلی از تدوین اسناد به اجرای برنامه‌ها، هماهنگی دستگاه‌ها و ارزیابی نتایج منتقل شده است. بر اساس گزارش ارائه‌شده در هشتصد و شصت و یکمین جلسه شورای فرهنگ عمومی کشور، ۱۵۰ مسأله شناسایی و ۳۹۳ اقدام برای رسیدگی به مسائل فرهنگی استان‌ها انجام شده است. با این حال، اثربخشی این نقشه نه با تعداد اقدامات، بلکه با میزان تأثیر آنها بر حل مسائل فرهنگی و اجتماعی سنجیده می‌شود.
 
عبور از تصمیم‌گیری سلیقه‌ای 
سیدعباس صالحی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، در این جلسه یکی از اهداف تدوین برش‌های استانی نقشه مهندسی فرهنگی را ایجاد نقشه راهی روشن برای شوراهای فرهنگ عمومی استان‌ها دانست. به گفته او، در گذشته، فعالیت این شوراها گاه تحت تأثیر سلایق اعضا قرار می‌گرفت و نبود چارچوبی مشترک، هماهنگی میان برنامه‌ها و اقدامات فرهنگی را دشوار می‌کرد. از این منظر، نقشه مهندسی فرهنگی می‌تواند زمینه گذار از تصمیم‌های پراکنده به برنامه‌ریزی مسأله‌محور را فراهم کند. در چنین الگویی، فعالیت دستگاه‌های فرهنگی باید با اولویت‌های مشخص هر استان ارتباط داشته باشد و مصوبات شوراها در راستای حل مسائل واقعی جامعه تنظیم شوند. با این حال، شناسایی مسأله به‌تنهایی کافی نیست؛ بلکه تعیین مسئولیت دستگاه‌ها، مشخص کردن زمان‌بندی اجرا و تعریف شاخص‌های ارزیابی نیز ضرورت دارد. یکی از ویژگی‌های مهم این فرآیند، مشارکت استان‌ها در تدوین اسناد است. صالحی تأکید کرد که نقشه‌ها از بالا به پایین تدوین نشده‌اند، بلکه استان‌ها در شناسایی مسائل و متناسب‌سازی برنامه‌ها با شرایط خود مشارکت داشته‌اند.

مشارکت استانی 
و ضرورت هماهنگی نهادی
 تجربه تدوین برش‌های استانی نشان می‌دهد که تمرکززدایی در سیاستگذاری فرهنگی، زمانی اثربخش خواهد بود که با تقسیم کار روشن و سازوکارهای هماهنگی همراه شود. بر اساس گزارش ارائه‌شده، فرآیند تدوین نقشه در ۳۰‌استان نهایی شده و استان گیلان تنها استانی است که تکمیل این فرآیند در آن باقی مانده است.  در کنار تدوین اسناد، اصلاح آیین‌نامه شوراهای فرهنگ عمومی، پیش‌بینی پنج کمیته برای برنامه‌ریزی و پیگیری امور، ایجاد هیأت‌رئیسه در شوراهای استانی و تقویت دبیرخانه‌ها از جمله اقداماتی است که با هدف بهبود عملکرد این شوراها انجام شده است. این اصلاحات می‌تواند به توزیع روشن‌تر مسئولیت‌ها و پیگیری منظم‌تر مصوبات کمک کند.  از سوی دیگر، انتقال تجربه‌های موفق میان استان‌ها اهمیت ویژه‌ای دارد. برخی مسائل فرهنگی در مناطق مختلف مشترک‌اند، اما شیوه مواجهه با آنها باید متناسب با شرایط اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی هر منطقه طراحی شود. بنابراین، سیاست‌گذاری ملی باید ضمن تعیین اولویت‌های مشترک، امکان انعطاف و ابتکار عمل استانی را حفظ کند.
 
هفت خوشه
مبنایی برای اولویت‌بندی مسائل
بر اساس گزارش مطرح‌شده در جلسه، ۱۵۰ مسأله شناسایی‌شده در هفت خوشه موضوعی دسته‌بندی شده‌اند. ارزش‌های دینی و هویتی، خانواده و سبک زندگی ایرانی-اسلامی، آسیب‌های اجتماعی، میراث فرهنگی، اقتصاد فرهنگ، مدیریت فرهنگی، فضای مجازی و سواد رسانه‌ای از جمله حوزه‌های مورد توجه در این فرآیند هستند. صالحی با اشاره به سهم بیشتر دو خوشه «ارزش‌های هویتی و دینی» و «خانواده و سبک زندگی ایرانی-اسلامی» در نظام مسائل استان‌ها، بر ضرورت توجه بیشتر به این حوزه‌ها تأکید کرد. این دسته‌بندی می‌تواند به شورای فرهنگ عمومی کشور کمک کند تا به جای بررسی جداگانه مسائل متعدد، برنامه راهبری خود را بر محور موضوعات مشترک تنظیم کند.  در این چارچوب، نقش شورای فرهنگ عمومی کشور از بررسی و تصویب اسناد فراتر می‌رود. این شورا باید بتواند میان دستگاه‌های مسئول هماهنگی ایجاد کند، نیازهای مشترک استان‌ها را تشخیص دهد و در مواردی که حل مسائل به حمایت یا تصمیم‌گیری ملی نیاز دارد، زمینه مداخله مؤثر را فراهم سازد.

برش

از شمارش اقدامات تا سنجش اثربخشی 
یکی از مهم‌ترین چالش‌های پیش روی اجرای نقشه مهندسی فرهنگی، ایجاد نظامی کارآمد برای پایش و ارزیابی نتایج است. انجام ۳۹۳ اقدام، میزان فعالیت‌های ثبت‌شده را نشان می‌دهد، اما به‌تنهایی مشخص نمی‌کند که این اقدامات تا چه اندازه به حل مسائل اولویت‌دار کمک کرده‌اند. تفاوت میان شمارش فعالیت‌ها و سنجش نتایج، همان نقطه‌ای است که می‌تواند کیفیت سیاست‌گذاری فرهنگی را تعیین کند. 
در گزارش ارائه‌شده، شش یافته کلیدی شامل مسأله‌محوری، توجه به تولید و آموزش، شتاب‌گیری تدوین اسناد، تمرکززدایی، خلأ نظام رصد و ضرورت نگاه چندبعدی به مسائل مطرح شده است. تأکید بر خلأ نظام پایش نشان می‌دهد که مرحله بعدی اجرای نقشه‌ها باید بر تولید اطلاعات معتبر، تعیین شاخص‌های نتیجه‌محور و بررسی میزان اثرگذاری مصوبات متمرکز شود.
اعضای شورای فرهنگ عمومی کشور نیز پیشنهادهایی از جمله تعیین معیارهای سنجش، ارزیابی مصوبات، شناسایی اقدامات اثربخش و انتقال آنها به سایر استان‌ها را مطرح کردند. اجرای این پیشنهادها می‌تواند امکان اصلاح برنامه‌ها و جلوگیری از تکرار فعالیت‌های کم‌اثر را فراهم کند.
در نهایت، موفقیت نقشه مهندسی فرهنگی با تعداد اسناد تدوین‌شده یا اقدامات انجام‌گرفته سنجیده نمی‌شود، بلکه معیار اصلی، میزان تأثیر آن بر مسائل فرهنگی و اجتماعی جامعه است.