مصطفی محمدی رئوف
کارشناس مدیریت ورزش

با توجه به تشدید تنش‌های ژئوپلتیکی منطقه و شرایط امنیتی حاکم بر خاورمیانه، احتمال تعویق بازی‌های آسیایی داخل سالن و هنرهای رزمی ریاض ۲۰۲۶ بیش از گذشته مطرح است. هرچند هنوز تصمیم رسمی دراین خصوص اعلام نشده، اما تحقق چنین سناریویی می‌تواند پیامدهای متفاوتی برای ورزش ایران و سایر کشورهای آسیایی داشته باشد.
تعویق این بازی‌ها الزاماً اتفاق نامطلوبی نیست. یکی از مهم‌ترین پیامدهای مثبت آن، فراهم شدن فرصت بیشتر برای تمرکز رشته‌های المپیکی بر برنامه‌های آماده‌سازی و مسیر کسب سهمیه المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس است. این موضوع بویژه از منظر مدیریت منابع مالی، کاهش تراکم مسابقات و پیشگیری از اختلال در برنامه‌های تمرینی تیم‌های ملی اهمیت دارد.
اما مسأله از جایی پیچیده می‌شود که تعویق بازی‌ها یک‌ساله باشد و ریاض به سال ۲۰۲۷ منتقل شود. سالی که برای بسیاری از رشته‌های المپیکی، یکی از حساس‌ترین مقاطع کسب سهمیه، رقابت‌های جهانی و مسابقات مؤثر بر رنکینگ المپیکی محسوب می‌شود.
در چنین شرایطی، نه‌تنها ایران، بلکه بسیاری از کشورهای آسیایی ناگزیر خواهند بود میان حضور با ترکیب اصلی در ریاض و تمرکز بر مسیر المپیک یکی را در اولویت قرار دهند. نتیجه احتمالی این وضعیت، کاهش حضور ورزشکاران شاخص، اعزام ترکیب‌های جایگزین و در نهایت افت کیفیت فنی و سطح رقابتی بازی‌های آسیایی داخل سالن خواهد بود.
از این‌رو، وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک باید از هم‌اکنون برای سناریوی تعویق آماده باشند. اولویت رشته‌های المپیکی باید حفظ مسیر کسب سهمیه باشد و درباره حضور آنها در ریاض بر اساس تقویم اختصاصی هر رشته تصمیم‌گیری شود. در مقابل، برای رشته‌های غیرالمپیکی که این بازی‌ها از مهم‌ترین میادین بین‌المللی آنهاست، می‌توان سیاست متفاوتی اتخاذ کرد.
پرسش اساسی فقط این نیست که بازی‌های ریاض چه زمانی برگزار می‌شود، بلکه این است که تعویق یک‌ساله تا چه اندازه می‌تواند از کیفیت و اعتبار رقابتی این رویداد بکاهد؟ موضوعی که باید در تصمیمات آینده شورای المپیک آسیا و راهبرد اعزام کشورهای شرکت‌کننده مورد توجه قرار گیرد.