«جشن مهرگان» که در کنار نوروز از کهن‌ترین آیین‌های ایران است، در سال ۱۴۰۳ به صورت پرونده مشترک با تاجیکستان در یونسکو ثبت جهانی شد. با وجود این موفقیت بزرگ و ریشه‌های تاریخی عمیق آن در دوره هخامنشی و ساسانی، این آیین همچنان در محاق قرار دارد و برخلاف نوروز یا یلدا، به جشنی مهجور و محدود در میان زرتشتیان و جوامع محلی تبدیل شده است. با این حال، برگزاری رویدادهایی نظیر دومین جشن جهانی مهرگان در محوطه تاریخی و صخره‌ای غار کرفتو در استان کردستان، نشان داد که این آیین ریشه‌دار ظرفیت بالایی برای بیرون آمدن از انزوا دارد. مسیر دشوار ثبت جهانی و ابهام کارشناسان درباره میزان تداوم آن در ایران، نشان داد مهرگان با وجود زنده بودن در مناطق روستایی شمال، غرب کشور، زرتشتیان و بخش‌هایی از جامعه، هنوز جایگاه فراگیر خود را در زندگی عمومی و تقویم رسمی بازنیافته است. کارشناسان تأکید می‌کنند ثبت در یونسکو پایان راه نیست؛ میراث ناملموس یک تجربه زیسته است که تنها با شناخت همگانی، برگزاری مردمی و بازنمایی در فضای عمومی -نظیر همین آیین‌های باشکوه در بستر طبیعت و تاریخ کرفتو- زنده می‌ماند. بدون برنامه‌ریزی برای معرفی و احیای این آیین پاییزی، مهرگان در پستوی تاریخ و فراموشی باقی خواهد ماند.
