محمدعلی امانی
دبیرکل حزب مؤتلفه اسلامی

سید شهاب‌الدین طباطبائی
دبیرکل حزب ندای ایرانیان

در مقطعی که جمهوری اسلامی ایران در معرض مجموعه‌ای از فشارهای سیاسی، اقتصادی، امنیتی و رسانه‌ای قرار دارد و تحولات منطقه‌ای و بین‌المللی با سرعت و پیچیدگی فزاینده‌ای در حال شکل‌گیری است، بیش از هر زمان دیگری نیازمند آن هستیم که منافع ملی را بر اختلافات سیاسی و جناحی مقدم بداریم و سرمایه اجتماعی کشور را پاس بداریم.
ما معتقدیم نطق رئیس‌جمهوری مسعود پزشکیان در هشتاد و یکمین مجمع عمومی سازمان ملل متحد فرصتی کم‌نظیر برای طرح دیدگاه‌های جمهوری اسلامی ایران درباره مسائل مهم منطقه و جهان، حاکمیت ملی، امنیت، صلح، دیپلماسی، توان دفاعی و حقوق ملت ایران در یک تریبون بین‌المللی شد.
ما به عنوان دو مسئول سیاسی با دو پیشینه و گرایش متفاوت، ضمن تقدیر از مواضع منطبق بر منافع ملی رئیس‌ محترم جمهوری اسلامی ایران بر این باوریم که تفاوت دیدگاه سیاسی، نباید به تفاوت در تعلق ملی و مصالح کشور منجر شود.
۱. انسجام اجتماعی، ضرورت امروز کشور: در شرایط کنونی انسجام اجتماعی دیگر یک توصیه اخلاقی یا شعار سیاسی نیست، بلکه بخشی از الزامات حکمرانی، امنیت ملی و اقتدار ملی کشور است.
از همین منظر لازم است همه جریان‌های سیاسی، احزاب، نخبگان و رسانه‌ها و مسئولان کشور ضمن حفظ هویت و مبانی فکری خود، از تبدیل اختلاف سلیقه به تقابل اجتماعی و از تبدیل رقابت سیاسی به فرسایش سرمایه ملی پرهیز کنند.
۲. ایران متعلق به همه ایرانیان است: هیچ جریان سیاسی خود را صاحب انحصاری ایران و انقلاب اسلامی نمی‌داند و نباید بداند. اصولگرا و اصلاح‌طلب، دولت و مجلس موافق و منتقد، دانشگاهی و حوزوی، کارآفرین و کارگر، نسل جوان و نسل‌های پیشین همه اجزای یک ملت‌اند و اختلاف دیدگاه‌های آنان اگر در چارچوب قانون و اخلاق سیاسی مدیریت شود می‌تواند به جای تهدید به ظرفیتی برای تصمیم‌سازی ملی تبدیل شود.
۳. سیاست خارجی میدان نمایش اختلافات داخلی نیست: در مسائل مربوط به منافع و امنیت ملی ضروری است میان  «رقابت سیاسی داخلی» و «موضع جمهوری اسلامی ایران در برابر جهان» تفکیک قائل شویم.
ایران قدرتمند، ایرانی است که هم از اقتدار خود دفاع کند و هم از عقلانیت، گفت‌وگو و دیپلماسی برای تأمین منافع خود بهره ببرد.
۴. اختلاف سلیقه تهدید نیست: اختلاف در مبانی تهدید است. ما معتقدیم جامعه ایران برای عبور از مسائل پیچیده امروز، نیازمند به همگرائی در اصول و تکثر در روش‌هاست. ممکن است درباره اقتصاد، فرهنگ، سیاست خارجی، شیوه حکمرانی یا اولویت‌های اجرایی اختلاف نظر داشته باشیم اما این اختلافات نباید ما را از توافق بر سر چند اصل بنیادین ایران، تمامیت ارضی، استقلال، امنیت ملی، قانون، منافع مردم، عزت ملی و ضرورت حفظ انسجام اجتماعی باز دارد.
۵. پیام مشترک ما: ما با دو گرایش سیاسی متفاوت، بر این باوریم که امروز بیش از آنکه نیازمند جنگ روایت‌ها در داخل کشور باشیم محتاج هم‌افزایی روایت ملی ایران اسلامی هستیم. روایتی که در آن، ایرانی بودن بر اختلافات جناحی و قومی مقدم باشد. منافع ملی بر منافع گروهی غلبه کند. نقد، جای خود را به تخریب ندهد. رقابت به خصومت تبدیل نشود و اختلاف سلیقه به سرمایه اجتماعی کشور آسیب نزند و آن را فرسوده نکند.
۶. سخن پایانی: امروز بیش از همیشه باید نشان دهیم که وحدت ملی به معنای حذف تکثر نیست، بلکه هنر تبدیل تکثر به هم‌افزایی و تبدیل اختلاف سلیقه به قدرت ملی است. این، نه فقط یک ضرورت سیاسی، بلکه یک مسئولیت تاریخی در برابر ملت ایران و نسل‌های آینده است.