داستان بوگاتی از جایی شروع شد که خودرو هنوز فاصله زیادی با تصویری که امروز از یک ابرخودرو داریم داشت. اوایل قرن بیستم، خودرو بیشتر مجموعه‌ای از قطعات مکانیکی بود که برای حرکت ساخته می‌شد؛ اما اتوره بوگاتی نگاه دیگری داشت. او می‌خواست خودرو فقط سریع نباشد؛ باید زیبا، سبک، دقیق و متفاوت هم باشد. همین نگاه متفاوت، پایه‌های یکی از خاص‌ترین نام‌های تاریخ خودروسازی را بنا کرد.

مردی که خودرو را جور دیگری می‌دید
اتوره بوگاتی در خانواده‌ای هنرمند بزرگ شد و شاید همین موضوع باعث شد نگاهش به خودرو با بسیاری از مهندسان هم‌دوره‌اش فرق داشته باشد. او بیش از آنکه به افزایش بی‌پایان قدرت موتور فکر کند، به وزن، تعادل و هماهنگی اجزای خودرو اهمیت می‌داد. در سال ۱۹۰۹، اتوره در مولشیم، در منطقه آلزاس، کارگاه خود را راه انداخت. اینجا قرار بود محل تولد خودروهایی باشد که بعدها نام بوگاتی را در سراسر جهان مشهور کنند. او خیلی زود فهمید که مسابقات اتومبیلرانی بهترین میدان برای آزمایش ایده‌هایش است. پیست جایی بود که کوچک‌ترین اشتباه مهندسی خودش را نشان می‌داد و یک ایده موفق می‌توانست در چند ساعت به شهرت برسد.

وقتی یک خودروی کوچک، بزرگان را 
شکست داد
یکی از مهم‌ترین فصل‌های تاریخ بوگاتی با Type 35
 آغاز شد؛ خودرویی که در دهه ۱۹۲۰ پا به میدان مسابقه گذاشت و خیلی زود به یکی از موفق‌ترین خودروهای مسابقه‌ای تاریخ تبدیل شد. Type 35 الزاماً قدرتمندترین خودروی حاضر در پیست نبود. برگ برنده آن در جای دیگری قرار داشت: وزن پایین، فرمان‌پذیری دقیق و مهندسی هوشمندانه. بوگاتی با این خودرو بارها در مسابقات مختلف به پیروزی رسید و نام خود را به‌عنوان یکی از قدرت‌های دنیای موتوراسپرت تثبیت کرد. موفقیت‌های Type 35 تنها یک دستاورد ورزشی نبود؛ این خودرو به جهانیان نشان داد فلسفه اتوره می‌تواند در عمل جواب بدهد. از اینجا به بعد، بوگاتی دیگر یک سازنده کوچک فرانسوی نبود. نام سه‌حرفی آن کم‌کم با سرعت و پیروزی گره خورد.

جایی که مهندسی با هنر ملاقات کرد
اما اتوره فقط به مسابقه فکر نمی‌کرد. او اعتقاد داشت خودرو می‌تواند هم یک ماشین مهندسی‌شده باشد و هم اثری هنری. این نگاه در خودروهایی مانند
Type 41 Royale به اوج رسید. Royale خودرویی بزرگ، باشکوه و بسیار گران‌قیمت بود که برای مشتریانی ساخته شده بود که خودرو را تنها وسیله رفت‌وآمد نمی‌دانستند. موتور بزرگ، ابعاد چشمگیر و طراحی خاص آن، تصویری از نهایت تجمل در آن دوران ارائه می‌کرد. با این حال، جاه‌طلبی همیشه به موفقیت تجاری منجر نمی‌شود. شرایط اقتصادی جهان در دهه ۱۹۳۰ تغییر کرد و بازار خودروهای فوق‌لوکس نیز تحت تأثیر بحران اقتصادی قرار گرفت. بوگاتی با روزهای دشوارتری روبه‌رو شد.

ضربه‌ای که مسیر بوگاتی را تغییر داد
در همین سال‌ها، خانواده بوگاتی با اتفاقی تلخ مواجه شد. ژان، پسر اتوره، که از کودکی در فضای کارخانه رشد کرده و به طراحی و توسعه خودروها علاقه‌مند شده بود، در سال ۱۹۳۹ در یک حادثه رانندگی جان خود را از دست داد. این اتفاق ضربه بزرگی به اتوره و مجموعه بوگاتی بود. کمی بعد، جنگ جهانی دوم نیز شرایط را پیچیده‌تر کرد و فعالیت شرکت با مشکلات فراوان روبه‌رو شد. پس از جنگ، بوگاتی دیگر نتوانست جایگاه دوران طلایی خود را به راحتی پس بگیرد. شرکتی که زمانی در پیست‌ها می‌درخشید، برای سال‌ها از مرکز توجه صنعت خودرو فاصله گرفت و نام بوگاتی تقریباً به خاطره‌ای از دوران طلایی مسابقات تبدیل شد. اما افسانه‌ها معمولاً یک بار برای همیشه نمی‌میرند. در دهه ۱۹۸۰، تلاش تازه‌ای برای بازگرداندن بوگاتی به دنیای خودروهای فوق‌سریع آغاز شد. حاصل این تلاش EB110 بود؛ خودرویی که با موتور چهار توربو، بدنه سبک و فناوری پیشرفته خود برای زمانه‌اش بسیار جاه‌طلبانه بود. با وجود مشکلات مالی پروژه، EB110 نشان داد نام بوگاتی هنوز قدرت ایجاد هیجان دارد. سال‌ها بعد، این بار یک سرمایه‌گذار بزرگ‌تر وارد داستان شد. گروه فولکس‌واگن در اواخر دهه ۱۹۹۰ بوگاتی را در اختیار گرفت و تصمیم گرفت این برند را به سطحی برساند که کمتر خودروسازی پیش از آن تجربه کرده بود.

بوگاتی امروز؛ پایان یک دوران 
و شروع فصلی تازه
امروز بوگاتی در آستانه یکی از مهم‌ترین تغییرات تاریخ خود قرار دارد. همکاری این برند با ریماک، مسیر تازه‌ای برای بوگاتی ایجاد کرده و در عین حال، دوران موتور W16 نیز به پایان رسیده است. بیش از یک قرن از روزی که اتوره بوگاتی در مولشیم اولین کارگاه خود را راه انداخت گذشته است. در این مدت، بوگاتی چند بار متولد شده، افول کرده و دوباره به صحنه برگشته است. اما یک ایده در تمام این سال‌ها زنده مانده: خودرو فقط نباید سریع باشد.