در حافظه موقت ذخیره شد...
ناگویا، آینه یک استراتژی نادرست
کارشناس بسکتبال
تیم ملی بسکتبال ایران با توجه به پتانسیل و ظرفیت خود، فارغ از سابقه و جایگاه تاریخیاش در بسکتبال آسیا، باید مدعی اصلی قهرمانی بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا میبود. با چنین شرایطی، حتی نایبقهرمانی در ناگویا نیز نمیتوانست برای بسکتبال ایران نشانهای از حرکت در مسیر پیشرفت تلقی شود. البته باید دید استراتژی فدراسیون بسکتبال برای تیم ملی در این بازیها چه بوده است.
در شرایطی که تیمهایی مانند ژاپن و چین، بازیهای آسیایی ناگویا را میدان اصلی خود نمیدانند و به دلیل همزمانی با مسابقات انتخابی جام جهانی، با تیمهای دوم خود در این رقابتها حاضر شدهاند و هدف اصلیشان صعود به جام جهانی است، اما تیم ملی بسکتبال ایران با تمام توان در ناگویا شرکت کرده است. صعود به جام جهانی اتفاق مهمی برای هر تیمی است و همین مسأله باعث شده برخی قدرتهای آسیایی اولویت دیگری داشته باشند. در چنین شرایطی، اگر حتی بازیهای آسیایی را به چشم دیدارهای تدارکاتی برای پنجرههای انتخابی جام جهانی هم نگاه کنیم، تیم ایران باید حداقل هدف خود را قهرمانی قرار میداد. صعود به فینال نیز نمیتوانست نتیجهای کافی برای این تیم باشد.
شکست سنگین مقابل کرهجنوبی اتفاق خوبی برای بسکتبال ایران نبود. تیم ملی در مرحله مقدماتی نیز نمایشهای دلچسبی نداشت و در دیدار برابر چینتایپه، حملات جمشیدی به داد تیم رسید؛ وگرنه شکست در آن مسابقه میتوانست مانع صعود ایران به دور بعد شود و اتفاق بسیار تلخی رقم بزند.
تیم ملی بسکتبال ایران در ناگویا انسجام گذشته را نداشت و بازیکنان عملکرد قابل قبولی ارائه ندادند. حتی در دقایق حساس، برنامه تیم بهوضوح مشخص نبود و نوعی سردرگمی در تصمیمگیریها دیده میشد. همین مسأله باعث شد توان هجومی تیم و کیفیت اقدامات و پرتابها بهشدت کاهش پیدا کند، در حالی که ایران بازیکنانی دارد که میتوانند امتیازآور باشند. وقتی تیمی در یک مسابقه فقط ۵۰ امتیاز به دست میآورد، تصمیمگیران باید با نگاهی دقیقتر، مسائل را بررسی و ریشههای این افت را واکاوی کنند.
البته با وجود ضعفهای موجود، نباید سرمربی را تنها سیبل انتقادات قرار داده و همه مشکلات را به او نسبت داد. سرمربی یونانی تیم ملی برای پنجرههای انتخابی جام جهانی، تیمی جوان و یکدست آماده کرد و ایران در چند پنجره، از نظر انسجام و ظرفیت تیمی، حتی فراتر از انتظار نتیجه گرفت. او تیم را جوان کرد و برخلاف برخی پیشبینیها، نتایج قابل قبولی به دست آورد و شایسته احترام است.
عدم صعود تیم ملی بسکتبال ایران به فینال ناگویا نتیجه خوبی نیست و حتی نایبقهرمانی نیز نمیتوانست نشانه مسیر پیشرفت باشد. با توجه به تیمهایی که به ناگویا آمدهاند و با در نظر گرفتن جایگاه و اعتبار بسکتبال ایران در آسیا، نباید به کم قانع شد. بسکتبال ایران نباید کوچک شود؛ هدف باید قهرمانی باشد.
