امید از دل همدلی برمیخیزد
فاطمه مهاجرانی
سخنگوی دولت
مفهوم انسجام ملی را در رفتارهای ساده و مسئولانه مردم میتوان دید؛ آنجا که هر کس به اندازه توان خود برای کاستن از رنج دیگری قدمی برمیدارد. اتفاقهایی که در روزهای اخیر پیرامون دانشآموزان آسیبدیده مدرسه میناب شکل گرفت، روایتی روشن از همین همدلی و احساس مسئولیت جمعی است.
در حاشیه نودوششمین جلسه جامعه خیرین مدرسهساز کشور، یکی از خیرین برای تأمین یک واحد مسکونی به ارزش سهونیم میلیارد تومان برای خانواده شهید دانشآموز، محمدصدرا زارعیپور، اعلام آمادگی
کرد.
همزمان، با پیگیری و هماهنگی وزارت بهداشت، زمینه حضور جراح متخصص برای درمان صورت یکی از دانشآموزان آسیبدیده فراهم شد. در سوی دیگری از این زنجیره محبت، دانشآموزی که برنده جایزه البرز شده بود، جایزه خود را برای بازسازی مدرسه میناب اهدا
کرد.
در کنار هم قرار گرفتن این سه اتفاق، تصویری امیدبخش از جامعه ایران، پیش روی ما میگذارد: خیری که برای تأمین سرپناه یک خانواده داغدار پیشقدم میشود؛ بخشی که مسئولیت درمان دانشآموز آسیبدیده را پیگیری میکند و دانشآموزی که موفقیت شخصی خود را به فرصتی برای یاری همسالانش تبدیل میکند. اینها شاید در ظاهر اقداماتی جداگانه باشند، اما در حقیقت حلقههای یک زنجیرهاند؛ زنجیرهای که نام آن مسئولیتپذیری، همدلی و انسجام ملی است.
انسجام ملی مفهومی انتزاعی یا مناسب روزهای خاص نیست. انسجام زمانی معنا پیدا میکند که رنج یک خانواده، به دغدغه یک جامعه تبدیل شود؛ وقتی یک دانشآموز احساس کند کودکان میناب بخشی از خانواده بزرگ او هستند و وقتی خیران، متخصصان و نهادهای دولتی در کنار یکدیگر قرار میگیرند تا هیچکس در برابر دشواریها تنها نماند؛ چنین لحظههایی سرمایه اجتماعی را زنده نگه میدارند و به جامعه اطمینان میدهند که هنوز رشتههای پیوند و اعتماد میان مردم استوار
است.
البته همراهی ارزشمند مردم و خیرین، چیزی از مسئولیت دولت کم نمیکند. دولت وظیفه دارد درمان آسیبدیدگان، حمایت از خانوادههای داغدار، بازسازی فضاهای آموزشی و تأمین امنیت دانشآموزان را با جدیت دنبال کند. مشارکت اجتماعی جایگزین مسئولیت حاکمیت نیست، بلکه نیرویی است که در کنار اقدام دولت، مسیر حل مسائل را کوتاهتر و امید به آینده را بیشتر میکند. آنچه در میناب شکل گرفته، نمونهای از همین همراهی دوسویه میان دولت و جامعه است.
برای دولت، این همراهی یک امید و یک پیام روشن و دلگرمکننده است. مردمی که در لحظات دشوار کنار یکدیگر میایستند، بزرگترین پشتوانه کشورند. همین احساس تعلق و مسئولیت مشترک است که ایران را در برابر سختیها مقاوم نگه میدارد و امکان عبور از بحرانها را فراهم میکند.
امید با وعدههای بزرگ ساخته نمیشود؛ از همین قدمهای واقعی آغاز میشود: از خانهای که برای خانوادهای داغدار فراهم میشود، از پزشکی که برای بازگرداندن سلامت یک کودک وارد میدان میشود و از دانشآموزی که جایزه خود را با همسالانش قسمت میکند. دولت با دلگرمی به همین همدلی و انسجام، وظایف خود را با جدیت ادامه میدهد و میداند که در مسیر ساختن آیندهای بهتر، مردم بزرگترین همراه و سرمایه ایراناند.
