یاسمن صادق‌شیرازی
گروه خودرو

مزدا CX-90 پلاگین‌هیبرید با برد برقی قابل‌استفاده، کابین باکیفیت و هندلینگ جذاب، یکی از متفاوت‌ترین گزینه‌ها در میان شاسی‌بلندهای سه‌ردیفه خانوادگی است.
به گزارش سایت motorOne، مزدا CX-90 پلاگین‌هیبرید را می‌توان یکی از گزینه‌های متفاوت در بازار شاسی‌بلندهای خانوادگی دانست. در شرایطی که بیشتر خودروهای سه‌ردیفه بازار به سراغ موتورهای بنزینی یا سامانه‌های هیبریدی معمولی رفته‌اند، CX-90 یکی از معدود شاسی‌بلندهای سه‌ردیفه‌ای است که از سامانه پلاگین‌هیبرید استفاده می‌کند؛ یعنی می‌تواند بخشی از مسیر را تنها با نیروی برق طی کند. البته مزیت CX-90 تنها به قوای محرکه آن محدود نمی‌شود؛ طراحی هدفمند، کابین تمیز و باکیفیت، استفاده از مواد مرغوب و مهم‌تر از همه، حفظ کنترل‌های فیزیکی باعث شده این خودرو حال‌وهوایی متفاوت از بسیاری از محصولات جدید بازار داشته باشد. در دوره‌ای که نمایشگرهای لمسی تقریباً تمام بخش‌های خودرو را تحت تأثیر قرار داده‌اند، مزدا همچنان ترجیح داده راننده برای انجام کارهای روزمره مجبور نباشد مدام با صفحه نمایش کار کند. برای کنترل سیستم تهویه، دکمه‌های فیزیکی در نظر گرفته شده و روی کنسول میانی نیز یک کنترل چرخشی قرار دارد که می‌توان با آن سیستم چندرسانه‌ای خودرو را کنترل کرد. این شیوه شاید در نگاه اول ساده به نظر برسد، اما هنگام رانندگی اهمیت خود را نشان می‌دهد. به جای اینکه راننده برای تغییر یک تنظیم ساده دستش را به سمت نمایشگر ببرد و حواسش از مسیر پرت شود، می‌تواند با استفاده از کلیدها و کنترل‌های فیزیکی کار موردنظر را انجام دهد.
 
کابینی فراتر از یک شاسی‌بلند خانوادگی
نسخه Premium Plus که در این بررسی مورد استفاده قرار گرفته، تجهیزات قابل‌توجهی دارد و از نظر امکانات به محدوده خودروهای لوکس نزدیک می‌شود. فضای کابین کیفیت ساخت خوبی دارد و استفاده از چرم ناپا، صندلی‌های جلو با قابلیت گرم و سرد شدن، صندلی‌های ردیف دوم مجهز به گرم‌کن، فرمان گرم‌شونده، سقف شیشه‌ای پانوراما و سیستم صوتی ۱۲ بلندگوی بوز(BOSE)، فضای داخل CX-90 را یک پله بالاتر از چیزی قرار می‌دهد که معمولاً از یک شاسی‌بلند خانوادگی انتظار داریم.
یکی از نکات مثبت CX-90، موقعیت مناسب راننده است. صندلی راننده دید و تسلط خوبی ایجاد می‌کند و فرمان نیز یکی از بخش‌هایی است که مزدا در طراحی آن همیشه عملکرد موفقی داشته است. فرم فرمان به‌خوبی در دست قرار می‌گیرد و حس مناسبی هنگام رانندگی منتقل می‌کند. کنترل چرخشی سیستم چندرسانه‌ای نیز همچنان روی کنسول مرکزی حضور دارد. شاید این بخش در مقایسه با نمایشگرهای بزرگ و کاملاً لمسی خودروهای جدید کمی متفاوت به نظر برسد، اما در استفاده روزمره بسیار کاربردی است. راننده می‌تواند بدون برداشتن نگاه طولانی از مسیر، بسیاری از تنظیمات را انجام دهد. در مجموع، کابین CX-90 حس یک خودروی گران‌تر از قیمت واقعی خود را منتقل می‌کند. تجهیزات نسخه Premium Plus نیز آن‌قدر کامل است که در استفاده روزمره کمتر پیش می‌آید جای خالی یک امکان ضروری احساس شود.
 
موتور؛ ترکیبی آرام اما قدرتمند
مزدا برای CX-90 پلاگین‌هیبرید از یک موتور 4 سیلندر ۲.۵ لیتری در کنار موتور برقی استفاده کرده است. عملکرد این مجموعه در استفاده شهری نرم و پاسخگوست و موتور برقی نیز به دلیل تولید گشتاور فوری، هنگام حرکت اولیه و ورود به مسیرهای شلوغ کمک زیادی می‌کند. مجموع قدرت این سامانه به ۳۲۳ اسب‌بخار می‌رسد و همین موضوع باعث می‌شود CX-90 هنگام ورود به جریان ترافیک یا سبقت گرفتن، کمبود توان نداشته باشد. البته در سرعت‌های بسیار پایین، به‌خصوص هنگام مانور در پارکینگ، عملکرد سامانه پلاگین‌هیبرید همیشه کاملاً بی‌نقص نیست و گاهی کمی ناهماهنگ احساس می‌شود. با این حال، در استفاده عادی این موضوع چندان آزاردهنده نیست. با وجود عملکرد خوب این سامانه، موتور 6 سیلندر خطی توربوشارژ مزدا همچنان انتخاب جذاب‌تری برای کسانی است که لذت رانندگی را در اولویت قرار می‌دهند. CX-90 پلاگین‌هیبرید انتخاب مناسبی برای فردی است که مصرف سوخت پایین‌تر می‌خواهد، اما حاضر نیست به‌طور کامل از تجربه رانندگی یک خودروی قدرتمند صرف‌نظر کند.
 نقطه ضعف اصلی؛ برد برقی محدود
مهم‌ترین ایراد CX-90 پلاگین‌هیبرید را باید در میزان پیمایش برقی آن جست‌وجو کرد. این خودرو با یک بار شارژ می‌تواند حدود ۲۶ مایل، معادل تقریباً ۴۲ کیلومتر، تنها با استفاده از انرژی باتری حرکت کند. این میزان برای رفت‌وآمدهای روزمره بسیاری از افراد کافی است؛ به‌خصوص برای کسانی که بیشتر در شهر رانندگی می‌کنند یا امکان شارژ خودرو در خانه را دارند. اما در مقایسه با برخی رقبای سه‌ردیفه، رقم چندان چشمگیری نیست. برای مثال، میتسوبیشی اوتلندر پلاگین‌هیبرید می‌تواند تا حدود ۴۵ مایل، یعنی نزدیک به ۷۲ کیلومتر، با نیروی برق حرکت کند. ولوو CX-90 نیز برد برقی حدود ۳۲ مایل یا ۵۱ کیلومتر دارد. در نتیجه، اگر مسیر روزانه شما بیشتر از محدوده برقی CX-90 باشد، پس از تمام شدن شارژ باتری، خودرو عملاً به یک شاسی‌بلند هیبریدی معمولی تبدیل می‌شود. بنابراین نباید از این خودرو انتظار داشت تجربه‌ای نزدیک به یک خودروی تمام‌برقی ارائه کند.
 
وزن بیشتر، قیمت بالاتر
استفاده از سامانه پلاگین‌هیبرید و باتری بزرگ‌تر، وزن خودرو را نیز افزایش داده است. CX-90 خودروی کندی نیست و قدرت ۳۲۳ اسب‌بخاری آن کاملاً کافی است، اما از نظر شتاب و حس رانندگی، به اندازه نسخه مجهز به موتور 6 سیلندر توربوشارژ هیجان‌انگیز نیست. اگر قرار باشد CX-90 را صرفاً به خاطر تجربه رانندگی انتخاب کنیم، نسخه مجهز به موتور 6 سیلندر همچنان گزینه جذاب‌تری خواهد بود.
موضوع بعدی قیمت است. نسخه Premium Plus پلاگین‌هیبرید در نمونه مورد بررسی، با احتساب هزینه تحویل، قیمتی معادل ۶۰ هزار و ۳۰ دلار داشته است. این رقم باعث می‌شود CX-90 وارد محدوده قیمتی خودروهای لوکس شود و در نتیجه، توجیه خرید آن دشوارتر شود. البته نسخه پایه CX-90 پلاگین‌هیبرید حدود ۱۰ هزار دلار ارزان‌تر است و از نظر ارزش خرید گزینه منطقی‌تری به نظر می‌رسد.
 اگر امکان شارژ دارید، انتخاب جذابی است مزدا CX-90
پلاگین‌هیبرید در مجموع خودرویی دوست‌داشتنی است. برد برقی حدود ۴۲ کیلومتری آن برای بسیاری از رفت‌وآمدهای روزانه کافی است و در عین حال، نگرانی مربوط به شارژ و پیمایش محدود خودروهای تمام‌برقی را ندارد. سه ردیف صندلی، کابین باکیفیت، چرم ناپا، امکانات رفاهی متعدد و رفتار مناسب خودرو در جاده،
CX-90 را به گزینه‌ای قابل‌توجه در بازار شاسی‌بلندهای خانوادگی تبدیل کرده است.