در حافظه موقت ذخیره شد...
«ایران» قهرمانی تاریخی نوجوانان جهان تا بازگشت دختران به جمع بزرگان آسیا را بررسی میکند
این نسل را به حال خود رها نکنید
قهرمانی تاریخی نوجوانان ایران در رقابتهای جهانی، بدون تردید یکی از مهمترین دستاوردهای والیبال پایه کشور در سالهای اخیر است. درخشش پسران نوجوان ایرانی آنقدر چشمگیر بود که فدراسیون جهانی والیبال نیز این موفقیت را مورد توجه قرار داد و آن را به زبان فارسی بازتاب داد؛ اتفاقی که نشاندهنده اهمیت این قهرمانی در عرصه بینالمللی است. این موفقیت فقط یک مدال طلا یا یک عنوان قهرمانی نیست، بلکه میتواند نقطه آغاز شکلگیری نسلی باشد که در سالهای آینده ستونهای اصلی تیم ملی بزرگسالان ایران را تشکیل خواهد داد.
ولی تجربه نشان داده که فاصله میان «استعداد» و «قهرمانی پایدار» بسیار زیاد است. بسیاری از کشورها در ردههای پایه قهرمان جهان شدهاند، اما به دلیل فقدان برنامه مشخص و نقشه راه استاندارد برای مسیر رشد ورزشکاران، نتوانستهاند این موفقیت را به رده بزرگسالان منتقل کنند. بنابراین، مهمترین وظیفه امروز فدراسیون والیبال، حفاظت از این نسل و ایجاد مسیر حرفهای و علمی برای رشد آنهاست.
بازیکنان نوجوان قهرمان جهان نباید پس از بازگشت به کشور تنها با مراسم تجلیل و چند برنامه رسانهای مواجه و سپس به حال خود رها شوند. آنها باید تحت یک برنامه توسعه چندساله قرار بگیرند؛ برنامهای که از نظر فنی، بدنی، پزشکی، تغذیه، روانشناسی، آموزشی و حتی مدیریت زندگی حرفهای، تمام نیازهای یک ورزشکار نخبه را پوشش دهد. بر این اساس باید مراقب باشیم فشار مسابقات، توقعات رسانهای، شهرت زودهنگام یا تصمیمهای نادرست باشگاهی، مسیر رشد طبیعی این بازیکنان را مختل نکند.
از سوی دیگر، حضور موفق تیم ملی زنان ایران در رقابتهای قهرمانی آسیا نیز نباید تحت تأثیر ناکامی در رسیدن به فینال یا شکست برابر ژاپن در دیدار ردهبندی کمرنگ شود. کسب عنوان چهارمی آسیا برای تیمی که سالها از رسیدن به چنین جایگاهی فاصله داشته، اتفاقی قابل توجه و امیدوارکننده است. والیبال زنان ایران سابقهای طولانی دارد و در بازیهای آسیایی ۱۹۶۶ به مدال برنز رسید و در دورههای ۱۹۷۰ و ۱۹۷۴ نیز عنوان چهارمی آسیا را به دست آورد، اما پس از آن دیگر نتوانست جایگاه قابل توجهی در سطح قاره به دست آورد.
به همین دلیل، عملکرد اخیر دختران والیبال ایران را باید بخشی از یک مسیر بازگشت دانست، نه یک اتفاق مقطعی. شکست مقابل چین، بهعنوان یکی از قدرتهای اصلی والیبال آسیا و ژاپن نیز نباید باعث نادیده گرفتن این دستاورد تیم دختران شود. سه تیم دیگر حاضر در مرحله نیمهنهایی قهرمانی آسیا از قدرتهای تثبیتشده والیبال زنان قاره هستند و سالهاست از زیرساختهای حرفهای، لیگهای قدرتمند و برنامههای منظم توسعه بازیکن برخوردارند. بنابراین قرار گرفتن ایران در جمع چهار تیم برتر آسیا، میتواند نشانهای از ظرفیت موجود و آغاز یک مسیر جدید باشد.
اما برای تبدیل این ظرفیت به موفقیت پایدار، باید موانع موجود را شناسایی و برطرف کرد. توسعه لیگ زنان، افزایش تعداد مسابقات باکیفیت، تقویت تیمهای پایه، اعزام منظم به تورنمنتهای بینالمللی، استفاده از مربیان و متخصصان صاحبدانش و ایجاد فرصت برابر برای رشد استعدادها باید در مرکز برنامههای آینده قرار گیرد. تیم ملی زنان بیش از هر چیز به استمرار برنامه نیاز دارد؛ برنامهای که با تغییر افراد و مدیران متوقف
نشود.
والیبال ایران اکنون یک فرصت بزرگ در اختیار دارد؛ فرصتی که شاید سالها برای رسیدن به آن انتظار کشیده شده است. هنر مدیریت این است که این فرصت را به یک موج زودگذر تبدیل نکند، بلکه از آن یک جریان پایدار بسازد. اگر از قهرمانان نوجوان جهان بهدرستی مراقبت شود، اگر دختران والیبال مسیر رشد خود را با حمایت و برنامه ادامه دهند و اگر دانش روز، امکانات استاندارد و مدیریت حرفهای در خدمت استعدادهای ایرانی قرار گیرد، میتوان انتظار داشت که این موفقیتها نه پایان یک دوره، بلکه آغاز فصل تازهای از درخشش والیبال ایران در عرصه بینالمللی باشد.
