در حافظه موقت ذخیره شد...
شریف حسین و انقلاب عربی
اگرچه جمال پاشا توانست احساسات شدید ضد کمیته اتحاد و ترقی را در استانهای تحت کنترل خود برانگیزد، اما موفق شد از بروز علنی این احساسات جلوگیری کند. عربهای سوریه بزرگ، که بسیاری از آنها از ابتدای جنگ وفادار به آرمان عثمانی بودند، در واکنش به سرکوبها در سکوت و غم فرو رفتند و هیچ شورش آشکاری در طول جنگ رخ نداد. فعالیت ضد عثمانی نیز بسیار محدود بود. علاوه بر این، جمال پاشا همچنان از روش عثمانی در بهکارگیری سرشناسان محلی به عنوان واسطه بین دولت و مردم استفاده کرد. سرشناسانی که به آنها اعتماد داشت، اعدامها را تدابیری امنیتی، اگرچه تأسفبار، میدانستند و به خدمت خود در تلاشهای جنگی عثمانی ادامه دادند، چه به عنوان اعضای پارلمان و چه به عنوان مدیران محلی. اگرچه سوریه منشأ نخستین بروزهای عربگرایی پیش از جنگ بود، سرکوب شدید جمال پاشا و وفاداری مداوم بسیاری از نخبگان عرب به عثمانیها نشان میداد که هرگونه حرکت سازمانیافته برای جدایی عربی باید از جایی غیر از سوریه آغاز میشد.
ورود عثمانیها به جنگ، نگرانیهای شدیدی در محافل بریتانیایی درباره مسأله اتحاد اسلامی برانگیخت. اعلام جهاد سلطان-خلیفه علیه کشورهای متفقین این پتانسیل را داشت که نه تنها مسیرهای امپراطوری بریتانیا به سوی هند را مختل کند، بلکه در داخل هند نیز آشوب و بیثباتی ایجاد نماید. مقامات بریتانیایی به دنبال یافتن یک مقام مسلمان بودند که بتواند در برابر نفوذ سلطان-خلیفه عثمانی تعادل ایجاد کند و به اتحاد با کشورهای متفقین ترغیب شود. آنها این نقش را در شخص شریف حسین، امیر مکه، یافتند. از آنجا که بخش بزرگی از تاریخ خاورمیانه پس از جنگ جهانی اول حول تفسیرهای مختلف از وعدههایی که بریتانیا به شریف حسین داده بود شکل گرفت، درک روند شکلگیری این پیشنهادات، زمینه تاریخی و اقدامات ناشی از آنها، اهمیت زیادی دارد.
