دخالت سیاست در بزرگ‌ترین ویترین فوتبال جهان

درس بزرگ ماتادورها به ترامپ و نتانیاهو

گروه ورزشی / درست در مقطعی که انتشار تصویر نخست‌وزیر جنایتکار رژیم صهیونیستی با در دست داشتن پرچم آرژانتین و آرزوی موفقیت برای این تیم، فضای شبکه‌های اجتماعی را در جهان پرتنش کرده بود، بسیاری از تحلیلگران، فینال جام جهانی ۲۰۲۶ را یکی از سیاسی‌ترین فینال‌های تاریخ این رقابت‌ها توصیف کردند. این فضاسازی‌ها تنها به همین‌جا محدود نشد؛ پیش از آغاز مسابقه نیز رئیس‌جمهوری  ایالات‌متحده‌آمریکا، در گفت‌وگو با یک رسانه آمریکایی با حمایتی تلویحی و حتی صریح از آرژانتین مدعی شد: «فقط دیوانه‌ها روی باخت لیونل مسی شرط‌ بندی می‌کنند.» اظهارنظرهایی از این دست، نمونه‌هایی روشن از برخوردی سیاسی با پدیده‌ای ذاتاً ورزشی بود.
اما اسپانیایی‌ها بی‌اعتنا به این جریان‌سازی‌های هدفمند، در جریان بازی و بویژه در وقت‌های اضافه، نمایشی چشم‌نواز و باشکوه ارائه دادند و بار دیگر به جهان نشان دادند که تاریخ همیشه مطابق خواست سیاستمداران زورگو رقم نمی‌خورد؛ بلکه این توانمندی، انسجام و اعتمادبه‌نفس است که می‌تواند سرنوشت‌های متفاوتی را خلق کند.
با سوت پایان و تثبیت قهرمانی اسپانیا، این‌بار نوبت بازیکنان این تیم بود که پاسخی معنادار به حاشیه‌سازی‌ها بدهند. بی‌اعتنایی ستاره‌های تیم ملی اسپانیا به ترامپ در مراسم اهدای مدال، پیامی روشن داشت؛ آنها نه‌تنها درگیر بازی‌های سیاسی نشدند، بلکه در برابر دیدگان میلیاردها بیننده، نشان دادند که فوتبال می‌تواند از هیاهوی تحمیل‌شده فاصله بگیرد و شأن خود را حفظ کند.
پیشینه رفتار بازیکنان اسپانیا نیز مؤید همین رویکرد است. ستاره‌هایی چون لامین یامال پیش‌تر در حمایت از مردم مظلوم غزه مواضعی صریح اتخاذ کرده بودند و با برافراشتن پرچم فلسطین، صدای همدلی خود را به گوش جهان رسانده بودند. این رویکرد، در تضاد آشکار با رفتار برخی چهره‌های تیم ملی آرژانتین قرار داشت که با حضور در سرزمین‌های اشغالی و همراهی با چهره‌هایی همچون بنیامین نتانیاهو، نشان دادند که ورود به عرصه فوتبال سیاسی را پذیرفته‌اند.
فینال ۲۰۲۶، فراتر از یک رقابت فوتبالی، به صحنه‌ای برای تقابل دو نگاه تبدیل شد ؛ نگاهی که فوتبال را ابزار سیاست می‌بیند و نگاهی که تلاش می‌کند آن را به اصالت ورزشی و انسانی‌اش بازگرداند.