در حافظه موقت ذخیره شد...
نبردی که سرنوشت امپراطوری عثمانی را تغییر داد
جبهه دیگری که اهمیت ویژهای داشت و در نهایت به جبههای تعیینکننده تبدیل شد، مرز میان سوریه عثمانی و مصر تحت اشغال بریتانیا بود. همه طرفهای درگیر در جنگ این جبهه را از نظر استراتژیک حیاتی میدانستند، زیرا کنترل آن کلید دسترسی به کانال سوئز به شمار میرفت. در ژانویه ۱۹۱۵، در حالی که انور پاشا در آناتولی سرگرم اجرای کارزار پرهزینهای بود، جمال پاشا فرماندهی ارتش عثمانی را برعهده گرفت و با ۸۰ هزار نفر از شبهجزیره سینا عبور کرد تا حملهای سریع به کانال سوئز انجام دهد. هرچند از نظر نظامی، حمله به دفاعهای ناآماده بریتانیا منطقی به نظر میرسید، اما این طرح بهطور ضعیف هماهنگ شد و نیروهای عثمانی پیش از رسیدن به کانال مجبور به عقبنشینی شدند. با نگرانی از موفقیت نزدیک این حمله، بریتانیاییها اقدام به بسیج ارتشی بزرگ در مصر کردند. تا اوایل ۱۹۱۷، پس از گردآوری نیروهای فراوان، بریتانیا حملهای جدید را آغاز کرد. تحت فرماندهی ژنرال ادموند آلنبی، ارتش بریتانیا از جبههای وسیع به نیروهای عثمانی در فلسطین حمله کرد و این عملیات با حمایت نیروهای غیرمنظم جنبش انقلاب عربی که در جناح راست ارتش بریتانیا فعالیت میکردند و در پشت خطوط عثمانی عملیات چریکی انجام میدادند، تقویت شد. اگرچه قدس در دسامبر ۱۹۱۷ به دست بریتانیاییها افتاد، کارزار سوریه هنوز ادامه داشت. مقاومت عثمانیها در سال ۱۹۱۸ شدت گرفت و تنها خطوط تأمین عالی آلنبی از مصر مانع فرسودگی ارتش بریتانیا میشد. در پاییز همان سال، بریتانیاییها حمله خود را از سر گرفتند و سقوط نیروهای عثمانی با شتاب آغاز شد. در اول اکتبر، نیروهای انقلاب عرب دمشق را تصرف کردند؛ چند روز بعد، ناوگان فرانسه بیروت را به دست گرفت و در پایان ماه، ارتشهای عثمانی به آناتولی عقبنشینی کردند تا خود را برای دفاعی دیگر آماده سازند.
