در حافظه موقت ذخیره شد...
زمانی برای جبران اشتباهات
کارشناس والیبال
نتایج تیم ملی والیبال ایران در جدول لیگ ملتها شاید در نگاه اول چندان امیدوارکننده به نظر نرسد، اما بررسی دقیقتر روند عملکرد تیم نشان میدهد که واقعیت، فراتر از اعداد و ارقام خشک جدول است. ایران در هفته اول، بهدلیل فرصت محدود برای آمادهسازی و برگزاری تنها یک دیدار تدارکاتی، با ناهماهنگی محسوسی وارد رقابتها شد؛ مسألهای که در شکستهای ابتدایی نیز بهوضوح قابل مشاهده بود.
هرچه مسابقات پیش رفت، تیم تحت هدایت پیاتزا به انسجام بیشتری دست یافت. نمایش برابر تیمهای مدعی مانند فرانسه و ژاپن در هفته دوم، نشانهای روشن از این روند رو به رشد بود؛ تا جایی که ایران مقابل ژاپن تا آستانه خلق یک شگفتی پیش رفت، اما در نهایت بازی را در ست پنجم واگذار کرد. همین عملکرد نشان داد فاصله فنی ایران با قدرتهای برتر والیبال جهان، کمتر از آن چیزی است که جدول ردهبندی القا میکند.
اکنون در آستانه هفته سوم، ایران باید به مصاف تیمهای اوکراین، آلمان، اسلوونی و ترکیه برود؛ رقبایی که اغلب در نیمه بالایی جدول قرار دارند و برای صعود به مرحله نهایی یا تثبیت جایگاه خود میجنگند. از این رو، مأموریت شاگردان پیاتزا در این هفته، بیتردید آسان نخواهد بود.
اردوی آمادهسازی در صربستان فرصت مناسبی برای ترمیم نقاط ضعف و افزایش هماهنگی تیم فراهم کرد. به نظر میرسد کادر فنی به ترکیب بهینهتری دست یافته و بازیکنان درک بهتری از وظایف تاکتیکی خود پیدا کردهاند. براین اساس، میتوان انتظار داشت ایران در هفته سوم شانس برابری برای کسب پیروزی مقابل رقبا داشته باشد و حتی دستیابی به ۶ تا ۸ امتیاز نیز دور از دسترس نیست. تنها نقطهضعف این اردو، نبود بازی تدارکاتی بود؛ تصمیمی که کادر فنی با هدف کاهش ریسک مصدومیت اتخاذ کرد.
در سطحی کلانتر، مسیر جوانگرایی که توسط پیاتزا دنبال میشود، آیندهای امیدوارکننده برای والیبال ایران ترسیم کرده است.اما نتایج هفته دوم بار دیگر نشان داد که تیم در لحظات حساس، بهدلیل افت تمرکز و کمبود اعتمادبهنفس، امتیازات کلیدی را از دست میدهد. یکی از خلأهای مشهود در ترکیب فعلی، نبود یک رهبر درونزمین است؛ بازیکنی که بتواند در بزنگاهها نقش تعیینکنندهای ایفا کند، مشابه آنچه در تیمهای مطرحی چون آمریکا و فرانسه از سوی چهرههایی مانند اندرسون و انگاپت مشاهده میشود.
بیتردید، چنین بازیکنانی عامل تمایز تیمهای بزرگ هستند. پیاتزا تا رقابتهای قهرمانی آسیا فرصت دارد تا یک یا دو بازیکن با شاخصههای فرماندهی را پرورش دهد؛ مهرههایی که بتوانند در مسیر کسب سهمیه المپیک، نقش کلیدی ایفا کنند. چرا که در قاره آسیا، رقبایی مانند ژاپن، کرهجنوبی و چین در کمین هر لغزش ایران هستند. حتی در سطح باشگاهی نیز تیمهایی مانند اندونزی با اتکا به لژیونرهای فعال در لیگهای معتبر جهانی، پیشرفت قابلتوجهی داشتهاند.
از این رو، یکی از ضرورتهای انکارناپذیر والیبال ایران، افزایش حضور بازیکنان جوان در لیگهای سطح اول جهان است؛ مسیری که میتواند به ارتقای کیفیت فنی، افزایش تجربه بینالمللی و در نهایت، بازگشت ایران به جایگاه واقعیاش در والیبال جهان منجر شود.
