بعضی روزها، تنها برگ دیگری از تقویم نیستند؛ فصل تازه‌ای از تاریخ‌اند. روزهایی که زمان در برابر عظمت آنها سر فرود می‌آورد و ملت‌ها، روایت خویش را از نو می‌نویسند. آیین وداع با رهبر شهید، بی‌تردید از همان روزهای ماندگار تاریخ ایران است؛ روزی که ملت بزرگ ایران، با همه تنوع سلیقه‌ها، زبان‌ها، اقوام و نسل‌ها، در صحنه‌ای کم‌نظیر از همدلی و وفاداری، برای بدرقه فرزندی برخاست که تمام هستی خود را وقف عزت، استقلال، امنیت و سربلندی ایران اسلامی کرد.
این حضور باشکوه، تنها یک مراسم سوگواری نبود؛ تجلی سرمایه اجتماعی یک ملت و نمایش پیوند عمیق مردم با آرمان‌هایی بود که هویت امروز ایران را ساخته است. در روزگار پرآشوب جهان، این همبستگی ملی، ارزشمندترین سرمایه هر کشوری است؛ سرمایه‌ای که باید آن را شناخت، پاس داشت و به نسل‌های آینده سپرد.
برای خانواده بزرگ آموزش و پرورش، این وداع، معنایی فراتر از بدرقه یک رهبر سیاسی دارد. ما در سوگ معلمی نشسته‌ایم که تعلیم و تربیت را زیربنای اقتدار ملی می‌دانست؛ شخصیتی که بارها تأکید کرد آینده ایران نه از پشت میزهای قدرت، بلکه از کلاس‌های درس، از مدرسه، از اندیشه‌های روشن معلمان و از دل‌های پاک دانش‌آموزان آغاز می‌شود.
در منظومه فکری رهبر شهید، مدرسه صرفاً محل آموزش چند کتاب درسی نبود؛ مدرسه، خانه ساختن انسان بود. جایی که علم با اخلاق، ایمان با دانایی، هویت با مسئولیت و امید با تلاش در هم می‌آمیزد و شخصیت نسل آینده شکل می‌گیرد. از همین رو، معلم در نگاه ایشان تنها آموزش‌دهنده نبود؛ معمار فرهنگ، هویت و آینده این سرزمین بود.
امروز اگر از اقتدار ملی سخن می‌گوییم، باید بدانیم که هیچ قدرتی پایدارتر از قدرتی نیست که در کلاس‌های درس شکل می‌گیرد. هیچ سرمایه‌ای ارزشمندتر از کودکی نیست که با آموزش صحیح، به شهروندی مسئول، دانشمندی متعهد، معلمی دلسوز یا مدیری امین برای آینده ایران تبدیل شود. آینده کشور، پیش از آنکه در کارخانه‌ها، آزمایشگاه‌ها یا مراکز تصمیم‌گیری ساخته شود، بر نیمکت‌های مدرسه و در سایه تلاش معلمان شکل می‌گیرد.
رهبر شهید، همواره بر پیوند علم و اخلاق تأکید داشت. تجربه تلخ جهان معاصر نیز به ما آموخته است که علم بی‌اخلاق، نه آبادانی می‌آفریند و نه امنیت؛ بلکه گاه به ابزار ویرانی انسان و انسانیت تبدیل می‌شود. رسالت آموزش و پرورش نیز دقیقاً از همین نقطه آغاز می‌شود؛ پرورش انسان‌هایی که دانایی را با فضیلت، پیشرفت را با عدالت و دانش را با مسئولیت اجتماعی همراه کنند.
امروز، بیش از هر زمان دیگر، وظیفه آموزش و پرورش آن است که مدرسه را به کانون امید، همدلی، هویت و مسئولیت‌پذیری تبدیل کند. ما باید نسلی را تربیت کنیم که ایران را نه صرفاً به عنوان سرزمینی برای زیستن، بلکه به عنوان خانه‌ای برای ساختن، آباد کردن و پاسداری از آن بشناسد؛ نسلی که اختلاف‌نظر را مانع همبستگی نداند و بداند عزت ایران، بزرگ‌ترین سرمایه مشترک همه ایرانیان است.
معلمان عزیز، وارثان این رسالت بزرگ‌اند. آنان هر روز، بی‌ادعا و صبورانه، آینده این سرزمین را در کلاس‌های درس رقم می‌زنند. هر کلاس، کارگاه امید است؛ هر مدرسه، سنگر فرهنگ و هر دانش‌آموز، امانتی گرانبها در دستان نظام تعلیم و تربیت. اگر ایران فردا می‌خواهد در علم، فرهنگ، اخلاق و پیشرفت پیشتاز باشد، راهی جز سرمایه‌گذاری بر مدرسه و تکریم معلم ندارد.
این وداع تاریخی، برای آموزش و پرورش، پایان یک مسیر نیست؛ آغاز عهدی دوباره است. عهدی برای پاسداری از مدرسه، برای اعتلای جایگاه معلم، برای تربیت نسلی آگاه، مؤمن، خلاق، مسئول و وطن‌دوست؛ نسلی که پرچم عزت ایران را با دانش، اخلاق و تلاش بر دوش خواهد کشید.
به نمایندگی از خانواده بزرگ آموزش و پرورش، باور دارم که وفاداری حقیقی به راه رهبر شهید و همه شهدای والامقام، در ساختن انسان‌هایی تجلی می‌یابد که ایران را با اندیشه، اخلاق، مهارت و امید آباد کنند. این، همان رسالتی است که هر صبح با زنگ آغاز مدرسه، در هزاران کلاس درس این سرزمین جان می‌گیرد و هر روز، آینده ایران را یک صفحه روشن‌تر می‌نویسد.