اولویتبندی اقتصادی راهکار عبور از چالش
میلاد وزیری
نایب رئیس کمیسیون ورزشکاران کمیته ملی المپیک
ورزش نه فقط در شرایط خاص، بلکه همواره به سرمایهگذاری بخش خصوصی نیاز دارد؛ موضوعی که تجربه کشورهای پیشرفته بهخوبی آن را اثبات کرده است. هرجا بخش خصوصی در ورزش سرمایهگذاری کرده و دولت نیز نقش نظارتی خود را ایفا کرده، نتایج مطلوبی حاصل شده است.
البته در گذشته نیز دولت برای تشویق بخش خصوصی، امتیازاتی مانند معافیتهای مالیاتی در نظر میگرفت. در واقع، ترغیب بخش خصوصی به سرمایهگذاری در ورزش باید با رویکرد
«برد-برد» انجام شود تا سرمایهگذاران نیز از منافع آن بهرهمند شوند. چراکه بخش خصوصی از منابع مالی خود هزینه میکند و روابط در آن نقش تعیینکنندهای ندارد؛ برخلاف بودجههای دولتی که گاه تحت تأثیر روابط قرار میگیرند. با این حال، همین بخش خصوصی توانسته مدیران و مربیان موفقی را نیز به عرصه ورزش معرفی کند.
از سوی دیگر، بیشترین آسیبها در شرایط جنگ تحمیلی متوجه باشگاههای کوچک خصوصی شده است؛ باشگاههایی که بسیاری از ملیپوشان در آنها رشد کرده و شکوفا میشوند. از اینرو، شاید مناسب باشد دولت با ارائه بستههای حمایتی، زمینه رونق و بقای این باشگاهها را فراهم کند.
درست است که برخی رشتههای ورزشی برای پیشرفت به مربیان خارجی نیاز دارند، اما در شرایط خاص کنونی باید برنامهریزی بهگونهای باشد که با تکیه بر مربیان داخلی، روند پیشرفت متوقف نشود. نباید فعالیتهای ورزشی را به شرایط خاص گره زد و فدراسیونها باید حتی در چنین وضعیتهایی نیز به کار خود
ادامه دهند.
اگرچه در برخی رشتهها بهمدت حدود ۵۰ روز اردوها و تمرینات ورزشکاران بهدلیل حملات دشمن متوقف شد، اما نباید اجازه داد این روند ادامه پیدا کند، بهویژه در ردههای نوجوانان و جوانان که هرگونه وقفه میتواند آسیبزا باشد. این در حالی است که ورزشکاران کشور در آستانه رقابتهای مهمی همچون بازیهای آسیایی ناگویا، المپیک جوانان و جام جهانی فوتبال قرار دارند.
البته باید اذعان کرد که برخی رشتهها حتی در اوج بحران نیز متوقف نشدند. برای نمونه، کشتیگیران کشور در بحبوحه تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی، موفق به کسب عنوان قهرمانی در آسیا شدند. این موضوع نشان میدهد که حفظ آمادگی جسمانی و روحی ورزشکاران تا چه اندازه اهمیت دارد.
در چنین شرایطی، بهترین راهکار برای فدراسیونها، اولویتبندی برنامههاست. با توجه به محدودیت بودجه، میتوان تمرکز را بر اعزامهای مهم گذاشت و با هماهنگی وزارت ورزش، باقی منابع را صرف توسعه و تجهیز زیرساختها کرد. حتی میتوان این زیرساختها را در شهرهای امن ایجاد و به کمپهای تمرینی تبدیل کرد تا علاوه بر استعدادیابی، ورزشکاران آینده نیز پرورش یابند و ملیپوشان در محیطی آرام و بدون دغدغه به تمرین بپردازند. در نهایت، بهرهگیری از تجربیات سایر کشورها در تمامی حوزهها، از جمله ورزش، میتواند بسیار راهگشا باشد. ایران نیز میتواند با الگوبرداری از کشورهای پیشرفته ورزشی، مسیر رشد خود را هموارتر کند، به شرط آنکه این تجربیات بهدرستی بومیسازی
شوند.
