محمود واعظی
معاون پیشین وزارت امور خارجه

آشنایی و رفاقت من با کمال خرازی به سال‌های دانشجویی برمی‌گردد. از همان دوران جوانی و در پی مراوده و آشنایی، او را انسانی بسیار متدین، دلسوز و معتدل یافتم. به گواه همه دوره فعالیت‌هایش، همه این ویژگی‌ها را در تمامی مسئولیت‌ها و مأموریت‌های کاری‌اش حفظ کرد. از آن زمان که مسئول ستاد تبلیغات جنگ و مدیرعامل خبرگزاری جمهوری اسلامی بود تا زمانی که وزیر امور خارجه و رئیس شورای راهبردی روابط خارجی و مشاور امین رهبر معظم انقلاب بود. در دوره مسئولیت ایشان بر وزارت امور خارجه، من هم افتخار همکاری با او به عنوان معاون وزیر را داشتم و از نزدیک دغدغه آن شهید عزیز برای اعتلای نام ایران و خدمت بی‌منتش را دیدم. کمال خرازی در آن دوران به خوبی از عهده اجرایی کردن «سیاست تنش‌زدایی» دولت جمهوری اسلامی ایران برآمد.
شهید کمال خرازی آدم سطحی‌نگری نبود و در انجام مأموریت‌ها همواره رویکرد جامع و آینده‌نگرانه داشت، در همه امور عمیق می‌شد، مدیری پاک‌سیرت و همواره دلسوز مردم و کشور بود. باور من این است که خدمات ارزشمند او در این سال‌های طولانی خدمت، هیچ‌گاه فراموش‌شدنی نیست. بیراه نیست که پایان عمر بابرکتش همچون رهبر معظم انقلاب و برخی دیگر از فرماندهان و شخصیت‌های کشورمان، با شهادت عجین شد.  پس از پایان وزارت در دولت هفتم و هشتم، رئیس شورای راهبردی روابط خارجی و مشاور رهبر معظم انقلاب شد و در آنجا نیز دست از تلاش نکشید. گزارش‌های بسیار خوب و دقیقی برای مقام معظم رهبری تهیه می‌کرد و جلسات پرباری را سامان می‌داد. عمر ایشان عمر بابرکتی بود. برکت حضورش در این بود که همواره کوشید خدمت‌رسانی کند و هیچ‌گاه از مسیر اعتدال و صلح خارج نشد. او در هر جایگاهی که بود، چه در میدان جنگ و چه در عرصه دیپلماسی، سعی داشت آرامش و ثبات را به منطقه هدیه دهد. این نگاه معتدل و صلح‌طلب، شاید مهم‌ترین میراث او برای ما باشد. به همین دلیل است که امروز متأسفیم که چنین چهره‌ها و شخصیت‌هایی را از دست داده‌ایم. شهید خرازی و شهید لاریجانی، هر دو از آن دست مدیران و کارگزاران شایسته‌ای بودند که در چهارچوب سیاست‌های بنیادین جمهوری اسلامی اهل افراط و تفریط نبودند. در شرایطی که جهان امروز به غلط در مسیر راست‌گرایی و تندروی حرکت می‌کند، حضور چنین شخصیت‌هایی همچون لنگر آرامش‌بخش بود. جای تأمل دارد که چرا چنین دیپلمات‌ها و شخصیت‌های خردمند که سراسر فعالیت‌هایشان در مسیر تقویت صلح بوده است، هدف ترور جنگ‌طلبان قرار می‌گیرند. چه بسا جنگ‌طلبان، آنان را مانع اجرایی شدن نقشه‌های شوم خود برای ایران و منطقه می‌دانستند.  امروز که از کمال خرازی سخن می‌گوییم، تنها بر شهادت او  می‌گرییم، بلکه بر رفتن نسلی از مدیران خدمتگزار می‌گریم؛ نسلی که می‌دانست چگونه با اخلاص، تدبیر و دوری از افراط، به کشور خدمت کند. دلمان برای چنین انسان‌هایی تنگ خواهد شد و البته اطمینان داریم که مدیرانی شایسته و کاردان جای خالی آنان را پر خواهند کرد تا سیاست اصولی جمهوری اسلامی 
برقرار بماند.