در حافظه موقت ذخیره شد...
میراث فرهنگی ما صلح است
رئیس انجمن علمی مطالعات صلح ایران
اگر لایق باشم و ایرانیان من را لایق بدانند با افتخار می گویم و عاشقانه اعلام می کنم در کنار ارتشیان و سپاهیان و نیروهای نظامی مدافع ایران من هم سربازم؛ سربازی که قلم و جانم و هر چه در توش و توانم هست به کار می گیرم تا از تجاوز آمریکا و اسرائیل علیه وطنم دفاع کنم. معلم و نویسنده ای هستم که دانش و مهارت نظامی ندارم و مدافع صلح بوده و هستم و خواهم بود و جنگیدن در کنار سربازان راستین مدافع ایران را تلاش برای گسترش صلح می دانم. وقتی دیدم متجاوزان به دانشگاه صنعتی شریف، دانشگاه علم و صنعت و انستیتو پاستور و ده ها مرکز علمی و آموزشی دیگر تجاوز کرده و آنها را تخریب کرده اند. این بمب ها را روی سر و خانه من معلم ریخته اند. برای من معلم صلح گستر و نویسنده انسانشناس در این وضعیت که عصر حجریها به اسم آزادی و دموکراسی و مبارزه با تروریسم به مراکز علم و فرهنگ وحشیانه تجاوز و تخریب می کنند، دفاع از ایران، دفاع از مراکز علمی، دفاع از مردم سرزمینم و دفاع از تاریخ و تمدن، دفاع از بشریت در مقابل این آدمخواران انسان نما برایم همان تلاش های همیشگی ام برای صلح و صلح گستری است. و آنگاه که این جنگ با هر سرنوشت و نتیجه ای که پایان یابد من همچنان بسان گذشته معلم و انسان شناس و نویسنده ای خواهم بود و ماند که برای گسترش صلح، آزادی و دموکراسی و ارزشهای حقوق بشری در وطنم می کوشد و به نقد حکومت و عملکردهایش ادامه
خواهم داد. اما اکنون و اینک که عصر حجریها بیپروا و با افتخار و علنی از نابودی ایران گهواره تمدن بشری سخن میگویند در کنار ارتشیان و سپاهیان فداکار می ایستم و قلمم را موشکی می سازم برای دفاع از ایران.من هم سرباز ایرانم و آرزو دارم اگر در این تجاوز کشته شدم مرا هم در کنار سربازان ایران دفن کنند و بر مزارم بنویسند «سرباز معلمی که با قلم و کلماتش برای گسترش صلح و دفاع از میهنش می جنگید و متجاوزان آمریکایی و اسرائیلی به اسم دموکراسی و آزادی و گسترش صلح از راه قدرت او را کشتند.» من هم سربازم، سرباز وطنم. سربازی که از میراث فرهنگی ایران برای گسترش صلح می جنگد.
