در حافظه موقت ذخیره شد...
تاب آوری و اتحاد؛ راهبرد مواجهه با تجاوز
عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس
تابآوری و دوام آوردن، از دلایل مهم پیروزی جمهوری اسلامی ایران در جنگ تحمیلی محسوب میشود. در ادبیات سیاسی، اغلب ابرقدرتها میکوشند جنگ را سریع آغاز کنند و به سرعت پایان دهند اما اگر کشوری مانند ایران در برابر این فشارها مقاومت کرده و زمان بیشتری را تحمل کند، شانس پیروزی آن افزایش مییابد. در جنگ کنونی نیز جمهوری اسلامی ایران بیش از یک ماه پایداری کرده و این نشان میدهد که حتی با تداوم درگیری، همچنان قادر به مقاومت خواهد بود. بنابراین احتمال پیروزی نهایی آن بسیار بالاست. در این میان، نقش مردم کاملاً حیاتی است. پس از رویدادهای دیماه ۱۴۰۴، آمریکا و اسرائیل تصور کردند جمهوری اسلامی ایران دچار دوقطبی شده است و همین محاسبات نادرست، آنان را به حمله ترغیب کرد. حملهای که به شهادت شماری از مقامات کشور انجامید. با این حال، نظام جمهوری اسلامی وابسته به فرد نیست بلکه متکی بر نهاد است و این مردم بودند که با ابراز مخالفت خود با جنگ طلبان متجاوز، این تهاجم را به چالش کشیدند. مردم ایران در طول تاریخ هرگز به خیانت و وطنفروشی روی نیاوردهاند و هرگاه کشور مورد حمله قرار گرفته، از استقلال و تمامیت ارضی خود دفاع کردهاند. این تعصب ملی و حمایت از بقای کشور، از عوامل کلیدی یاریدهنده به نظام در شرایط جنگ است. مردم در شرایط کنونی نیز با حضور در صحنه و پرهیز از اعتراضهای مخرب در برابر نابسامانیهای اقتصادی، حمایت خود را از جمهوری اسلامی ایران نشان میدهند و این حمایت تأثیری تعیینکننده دارد. تابآوری و اتحاد در تمامی تاریخ به عنوان ارکان اساسی پیروزی و بقای جوامع شناخته شدهاند. هرگاه جامعهای تحت فشارهای سیاسی، اقتصادی نظامی قرار گیرد، توان مقاومت و حفظ همبستگی، معیار موفقیت و تداوم آن خواهد بود.تابآوری یعنی تحمل فشار، پایداری در برابر چالشها و توان بازگشت به تعادل و اتحاد به معنای همبستگی عمیق میان افراد، گروهها و نهادهاست. هنگامی که مردم یکپارچه شوند، قدرت جمعی آنان فزونی مییابد. لذا ایران در طول سالها، تابآوری و اتحاد را در میدانهای مختلف به نمایش گذاشته است. این دو عامل در مقابل جنگ تحمیلی، تحریمهای بینالمللی و فشارهای سیاسی، نقشی بارز ایفا کردهاند. مردم با حضور در جبههها، حمایت از نظام و پایداری در برابر نابسامانیها، هم توان مقاومت و هم وحدت خود را اثبات کرده است. اتحاد تنها در دوران جنگ ضروری نیست بلکه در شرایط عادی نیز برای بهبود وضعیت اقتصادی، اجتماعی و سیاسی لازم است. چنین همبستگی میتواند اعتماد بین نهادها و مردم را افزایش دهد و به پایداری جامعه بینجامد. در کنار آن، تابآوری فردی و جمعی باید تقویت شود که شامل آمادگی روحی، فکری و اقتصادی است تا افراد و جامعه بهتر در برابر چالشها بایستند و پیروز شوند. تابآوری و اتحاد، دو چراغ راهنما برای دستیابی به آیندهای بهتر هستند و تنها با همراهی مردم و مقاومت در برابر سختیها میتوان به آن رسید. با این حال، پس از پایان جنگ، باید دقت کرد تا جامعه دچار دوقطبی نشود. با تحلیل دلایل تفرقه و تبدیل نقاط ضعف به قوت، میتوان یکپارچگی را حفظ کرد و حمایت مردم از نظام را تداوم بخشید.
