امروز اولین و آخرین مسأله ایران، دفاع در برابر دشمنان متجاوز است. هر مسأله و هر موضوع دیگری غیر از دفاع همه‌جانبه مقابل متجاوزان، نه تنها در اولویت نیست، بلکه تا جای ممکن نباید طرح شود. این وضعیتی است که می‌توان آن را «بسیج ملی» نامید؛ به این معنی که امروز همه امکانات، ظرفیت‌ها، توانمندی‌ها، برنامه‌ریزی‌ها و اقدامات باید معطوف به این باشد که چطور از کشور در برابر حملات نظامی دشمنان دفاع و متجاوزان را عقوبت کنیم. در چنین وضعیتی، طبیعی است که اخبار مربوط به تجاوزات دشمن و درعین حال، اخبار مربوط به حملات دفاعی نیروهای مسلح در صدر رسانه‌ها باشد. امروز رسانه‌های داخلی رویکردهای خود را براساس اولویت‌های‌ دفاعی کشور در برابر متجاوزان تنظیم کرده‌اند. برای همین‌، مهم‌ترین اخبار یا گزارش‌هایی که منتشر می‌شوند، یا خبر تجاوزات دشمنان است یا اخبار حملات تدافعی نیروهای مسلح ایران.  
در مقابل، مخاطبان اخبار و گزارش‌های این رسانه‌ها نیز همین رویکرد را دنبال می‌کنند. در خانواده‌ها، میهمانی‌ها، دید و بازدیدها یا دورهمی‌های دوستان و حتی در گفت‌وگوهای تلفنی، موضوعاتی که بیش از هرچیز به میان می‌آید و درباره آن تبادل نظر می‌شود، اخبار جنگی است که به ما تحمیل شده است.
اخبار و گفت‌وگوهای مربوط به مسائل و سیاست داخلی که در شرایط عادی مطرح می‌شدند، تقریباً به‌‌طور کامل به حاشیه رفته‌اند. این هم هست که امروز در حوزه داخلی، حاشیه سیاسی یا بگومگویی میان جریان‌های سیاسی وجود ندارد که به موضوع گفت‌وگوی روزمره تبدیل شود. جریان‌های سیاسی در یک توافق نانوشته، اختلافات، بحث‌ها و گفت‌وگوهای رسانه‌ای خود را تعلیق کرده‌ و همه هوش و حواس خود را به این داده‌اند که چطور می‌شود از کشور دفاع کرد.
وضع اخبار، گزارش‌ها و رویدادهای مربوط به دولت و اقدامات دولت هم چیزی شبیه به وضعیت سیاست داخلی است. البته دولت، به‌ویژه شخص رئیس‌جمهوری، معاون اول رئیس‌جمهور، وزرا یا استانداران دست‌بسته و منفعل نیستند. به‌تازگی رئیس جمهوری به همراه استاندار تهران از مراکز توزیع کالاهای اساسی بازدید کرد. پزشکیان پیش از این هم برنامه بازدیدهای سرزده از وزارتخانه‌ها را دنبال کرده‌ بود. معاون اول رئیس ‌جمهور هم برنامه‌های بازدید شبانه و روزانه از مراکز امدادی و درمانی یا گشت‌های امنیت یا تماس‌ها با مراکز غیرنظامی درگیر نبرد مانند دانشگاه‌هایی  را که مورد تجاوز نظامی واقع شدند، دنبال می‌کند. دیروز وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی به استان سیستان و بلوچستان رفت تا نه فقط مسائل حوزه وزارت رفاه در این استان، بلکه سایر مسائل سیستان و بلوچستان در این شرایط را بررسی کند.
مجموعه این اخبار و رویدادها، نشان می‌دهد دولت درحال کار و فعالیت است، اما به اقتضای شرایط جنگی کشور که متجاوزان بر ما تحمیل کرده‌اند، اخبار و تحولات مربوط به صحنه‌های دفاع ما و تجاوزات دشمن، پژواک بیشتری دارد.
 اما واقعا این‌گونه است که اقدامات دولت پژواک اندکی دارد؟ در این جنگ تحمیلی و دفاع تمام‌عیار مقابل دشمنان و متجاوزان، دولت  دقیقاً در کجا ایستاده است؟ درست است که در میان دیگر اخبار مربوط به این جنگ تحمیلی، دفاع و جنگ، اخبار مربوط به اقدامات دولت اندک است یا اخبار مربوط به صحنه‌های نبرد توجه‌های بیشتری را به خود جلب می‌کند، اما اتفاقاً خود این مسأله نشان می‌دهد که «آفتاب آمد دلیل آفتاب» اگر از تعبیر آن شاعر نوگرا استفاده کنیم که می‌گفت «غیابت حضور قاطع اعجاز است»؛ در اینجا هم «کمتر دیده‌شدن اخبار دولت در میان اخبار، نشان‌دهنده حضور قاطع و مؤثر دولت، آن هم درست در میانه این دفاع تمام‌عیار است.» عموماً دولت‌ها وقتی مخاطب قرار می‌گیرند که در جایی مشکلی باشد. مثلاً اگر آبرسانی به شهر یا روستایی دچار مشکل شود، تقاضا از دولت برای رفع مشکل مطرح می‌شود. اگر برق ناحیه‌ای قطع شود، اگر آرد و نان به مقدار کافی در دسترس نباشد، اگر فروشگاه‌ها از اقلام مورد نیاز خانواده‌ها خالی باشد، اگر بیمارستان‌ها دچار کمبود تجهیزات و پرستار و پزشک شوند، بیشتر نام دولت تکرار می‌شود و همگان، البته به درستی و بحق، از دولت می‌خواهند این نواقص را جبران کند.   در یک ماهی که از تجاوز تمام‌عیار دشمنان به هر چیز و هر جای این سرزمین سپری شده، نبوده یا بسیار کم بوده‌ که کسی، رسانه‌ای یا جایی، دولت را مخاطب قرار دهد که «چرا فلان نقص را برطرف نکردید؟» وقتی چنین خبری منتشر نمی‌شود، وقتی پس از هر تجاوز به سرعت برای رفع خاموشی‌ها اقدام می‌شود یا کالاهای اساسی به وفور در فروشگاه‌ها و دارو به وفور در داروخانه‌ها هست، یعنی دولت دارد کار خود را به خوبی انجام می‌دهد. به عبارت دیگر، فروغ کمتر دولت در رسانه‌ها و اخبار، به نسبت اخبار و گزارش‌های جنگ تحمیلی، به معنای غیبت دولت در بحبوحه دفاع نیست، بلکه اتفاقاً به معنای این است که دولت دارد وظایف و مسئولیت‌های خود را در این دفاع ملی به خوبی ایفا می‌کند تا مردم و نیروهای مسلح، غیر از مسأله دفاع همه‌جانبه از کشور و دفع متجاوز، دغدغه و مسأله دیگری نداشته باشند.
هنگامی که کشوری مورد تجاوز دشمنان قرار می‌گیرد، پشت جبهه‌ها، درست به اندازه آنچه در جبهه‌ها درحال وقوع است، اهمیت دارد. این مسأله در تجاوز فعلی دو دشمن اسرائیلی-آمریکایی به ایران دارای اهمیت مضاعفی است. زیرا تجاوز نظامی، یک بخش از برنامه دشمنان بوده و بخش دیگر برنامه دشمنان، فروپاشی کشور از درون با ایجاد گسست در جامعه، ایجاد شکاف میان دولت و ملت بوده است. پایداری و فعالیت بی‌وقفه نهاد، ساختار و سازمان دولت، از تهران تا دورترین شهرها و روستاها، پادزهری مهم برای چنین نقشه شومی بوده است.  به دیگر سخن، وقتی اخبار درباره دولت کمتر است، یعنی دغدغه و نگرانی درباره مسئولیت‌هایی که دولت برعهده دارد کمتر است، این مسئولیت‌ها به خوبی دنبال می‌شوند و همین باعث توجه و تمرکز بقیه بخش‌های کشور و مردم، صرفا به دفاع و تنبیه دشمنان می‌شود.
اساساً جنگ و اقتصاد از هم جدایی ناپذیرند. امروز دشمنان آمریکایی-اسرائیلی، به صورت روزانه هزینه‌های تجاوز به ایران را محاسبه می‌کنند، دفاع در برابر این تجاوز هم به دو گونه سلاح نیاز دارد؛ رزم و اقتصاد. برای همین مطابق قانون اساسی، رئیس سازمان برنامه و بودجه هم عضو شورای عالی امنیت ملی است. زیرا رئیس سازمان برنامه، با حضور در این شورا، هم باید هزینه‌های ناشی از تجاوز دشمن را برآورد کند، هم نیازهای مالی سازمان‌های دفاعی را محاسبه و تأمین کند و هم برنامه‌های لازم برای تاب‌آوری اقتصاد کشور در دوران دفاع را تهیه و اجرا کند.
امروز از سازمان برنامه و بودجه هم اخبار چندانی منتشر نمی‌شود؛ اما ما براساس تجربه دفاع مقدس هشت ساله و گزارش‌‌های تاریخی از مدیریت جنگ در آن سال‌ها، می‌دانیم که سازمان برنامه‌ و بودجه و به تبع آن، عقل اقتصادی کشور، بخش مهمی از ماشین دفاعی کشور است.
به پرسش این نوشتار بازگردیم: «امروز دولت کجاست و دارد چه‌ کار می‌کند؟» پاسخ این است: دولت در همین تداوم بی‌وقفه امور روزمره مردم است، دولت در همین ادامه زندگی عادی مردم است، این که با خیال راحت در پمپ‌بنزین‌ها باک خودروها را پر می‌کنیم، یعنی دولت دارد کارش را انجام می‌دهد، این که پس از موشکباران خانه‌های مسکونی، مردم بی جا شده ایرانی به دست دشمن، بی‌سرپناه نمی‌مانند، یعنی دولت در حال فعالیت است، این که با وجود تجاوزات گسترده جنگنده‌های دشمن، برق‌خانه‌های  مردم قطع نشده است یعنی دولت دارد کار می‌کند، این که نانواها آرد دارند و نان پخت می‌کنند، این که استان‌های مسافرپذیر هیچ کمبودی در کالاهای اساسی ندارند، این که دارو در داروخانه‌ها هست و هزار «این که» دیگر، یعنی دولت هست. امروز دولت به گونه‌ای درحال فعالیت است که رزمندگان، فرماندهان و نیروهای دفاعی ما خیالشان از پشت جبهه و از آنچه در شهرها، خیابان‌ها و خانه‌ها می‌گذرد راحت است و دغدغه این را ندارند که اگر آنان درحال دفاع از میهن هستند، هم‌میهنان‌شان درگیری و نگرانی دیگری غیراز مقابله با تجاوز دشمن دارند. هرچند امروز با دشمنی روبه‌رو هستیم که جای جای این سرزمین را آماج تهاجم خود کرده‌ است و همین باعث می‌شود که دیگر به دشواری بتوان جبهه و پشت جبهه را از هم تفکیک کرد.