گاهی آن‌قدر در هیاهوی زندگی گم می‌شوم که حتی صدای قلبم را هم نمی‌شنوم. دل به هزار راه نرفته می‌دهم و از مسیرهای نرفته می‌ترسم. در این سرگردانی‌ها، فقط یاد تو مثل نوری لرزان، پیش پایم روشن می‌شود. من آمده‌ام تا دوباره خودم را در تو پیدا کنم. آمده‌ام تا یاد بگیرم آرام بودن یعنی سپردن همه چیز به دست تو. ای پناه لحظه‌های بی‌پناهی! دلم را از اضطراب‌های بیهوده خالی کن و آن را با اطمینان حضورت لبریز ساز. مرا از تردیدهایی که ایمانم را فرسوده می‌کنند، برهان و کمکم کن در مسیر بندگی، صبور، آرام و امیدوار باقی بمانم. همین!

عبدالرحیم سعیدی‌راد