علیرضا رعدی
مربی فوتسال

تیم فوتسال ایران قهرمان آسیا شد، اما این قهرمانی بیش از آن‌که ساده و مقتدرانه باشد، مسیری سخت، فرسایشی و همراه با لحظات هشداردهنده داشت. دیدار فینال برابر اندونزی نشان داد فوتسال آسیا دیگر شبیه ۷ یا ۸ سال گذشته نیست و بسیاری از کشورهای قاره با جذب مربیان برزیلی و اسپانیایی و انجام سرمایه‌گذاری‌های هدفمند، سطح فنی خود را ارتقا داده‌اند؛ به‌گونه‌ای که دیگر نمی‌توان صرفاً با اتکا به ستاره‌ها به‌راحتی به قهرمانی رسید.
تیم ایران در این تورنمنت تنها حدود ۳۷ دقیقه بازی باکیفیت و منسجم ارائه داد؛ آن هم در دیدار مقابل ازبکستان. در آن دقایق، بازیکنان از نظر ضربات تاکتیکی، کارهای ایستگاهی و اجرای برنامه‌های فنی عملکرد قابل قبولی داشتند، اما در سایر مسابقات تیم ملی پرنوسان ظاهر شد و اغلب با تکیه بر بازی‌های انفرادی به برتری رسید. در فینال نیز ایران تنها با دو صحنه پاورپلی موفق به گلزنی شد و اندونزی نشان داد تیمی باشخصیت و منسجم است. این تیم توانست برای اولین بار فینالی جذاب و تماشایی رقم بزند؛ مسابقه‌ای که در تمام لحظات آن، برای مربیان، بازیکنان و هواداران پراسترس و نفس‌گیر بود. از سوی دیگر، عدم تمرکز، ضعف در انتقال توپ از دفاع به حمله و همچنین کندی در بازگشت به دفاع، از عوامل اصلی دریافت گل‌های متعدد در دیدار پایانی بود. در حالی که پس از رسیدن به گل اول، تیم می‌توانست بازی را بهتر مدیریت کند. اندونزی با ترکیبی جوان و پرانرژی، در طول مسابقه دوندگی بالایی داشت و ایران بیشتر به پشتوانه تجربه و کیفیت فردی بازیکنانش به پیروزی رسید. اگر این دیدار را به یک ترازو تشبیه کنیم، در یک کفه آن ستاره‌های نامدار آسیا و جهان قرار داشتند و در کفه دیگر بازیکنانی کمتر شناخته‌شده؛ توازنی که نشان می‌داد پیروزی با ضربات پنالتی، نتیجه‌ای قابل تأمل است. قهرمانی در آسیا باعث می‌شود نتوان به‌صورت جدی از عملکرد وحید شمسایی، سرمربی تیم ملی، ایراد گرفت. نکته مهمی که باید بر آن تأکید کرد، نبود برنامه‌ریزی بلندمدت و ضعف در پشتوانه‌سازی در فوتسال ایران است. اگر با همین روند راهی جام جهانی شویم، احتمالاً با چالش‌های جدی مواجه خواهیم شد. فوتسال ایران از استعدادهای جوان خوبی برخوردار است، اما در لیگ برتر به‌دلیل ترس مربیان از نتیجه نگرفتن، فرصت چندانی برای بازی به این بازیکنان داده نمی‌شود.