نشست ویژه شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در ژنو روز گذشته بار دیگر صحنه‌ای آشنا از تقابل رویکردها بود؛ رویکردی که در ظاهر با پرچم «حقوق بشر» آغاز شد اما در بطن خود نشانه‌های روشنی از تلاش برای سوءاستفاده در جهت منافع و مطامع سیاسی بازیگران خاص داشت. 
در این نشست، علی بحرینی، نماینده دائم جمهوری اسلامی ایران در ژنو، کوشید تصویری متفاوت از آنچه در گزارش‌ها و بیانیه‌های مغرضانه غربی بازتاب می‌یابد، ارائه دهد. او با تفکیک میان حق اعتراض مسالمت‌آمیز و آنچه «خشونت سازمان‌یافته» خواند، تأکید کرد که اعتراضات اولیه با به‌رسمیت ‌شناختن حق تجمع و حتی مذاکره با معترضان همراه بوده اما در روزهای ۸ و ۹ ژانویه، صحنه تغییر کرده و تخریب، اقدامات مسلحانه و حملات تروریستی جای اعتراض مدنی را گرفته است. دیپلمات ایرانی بر اساس آمار رسمی مبتنی بر کشته شدن ۳۱۱۷ نفر که بیش از دو سوم آنان قربانی عملیات تروریستی بوده‌اند، نشان داد که بحران اخیر در خیابان‌های ایران، صرفاً یک مسأله یک ‌سویه امنیتی یا حقوق بشری نبوده است. 
نماینده ایران در این نشست با انتقاد تند از برگزارکنندگان و حامیان نشست، این گزینش‌‌گری را برجسته کرد و از تحریم‌هایی گفت که حقوق اولیه مردم ایران را نشانه رفته‌‌اند و از سکوت همان مدعیان در برابر خشونت اسرائیل که به کشته و زخمی شدن هزاران ایرانی انجامیده است. در این نشست، صدای متفاوتی هم شنیده شد. نماینده عراق با یادآوری منشور سازمان ملل، نسبت به سیاسی ‌کردن مأموریت شورای حقوق بشر هشدار داد که شاید بیش از هر سخن دیگری، شکاف میان حقوق بشر به‌عنوان یک ارزش جهانی و حقوق بشر به‌عنوان ابزار فشار سیاسی را عیان کرد.

چین: مسائل داخلی ایران 
به مردم آن مربوط است
سفیر و نماینده دائم جمهوری خلق چین نزد دفتر سازمان ملل متحد در ژنو با اعلام مخالفت پکن با برگزاری نشست ویژه شورای حقوق بشر در امور ایران تصریح کرد که وضعیت داخلی ایران موضوعی مربوط به امور داخلی این کشور است و باید توسط مردم ایران تعیین شود.
ژیا گویده در سخنانی در این نشست، گفت: «چین با دقت به اظهارات ایران و نیز بیانیه‌های سایر طرف‌ها گوش داد و تلاش‌های دولت ایران برای رسیدگی به مسائل و اطلاعات ارائه‌شده از سوی عوامل یاغی را مورد توجه قرار داد.»
وی افزود: «موضع چین درباره حقوق بشر ثابت و روشن است. چین از حق همه کشورها برای انتخاب مستقل مسیر توسعه حقوق بشر حمایت می‌کند. چین با مداخله در امور داخلی دیگر کشورها به بهانه حقوق بشر مخالف است. چین با تحمیل سازوکارهای خاص حقوق بشری بر کشورها بدون رضایت کشور ذیربط مخالف است و با معیارهای دوگانه در حوزه حقوق بشر مخالفت می‌ورزد.»
نماینده چین در ادامه با بیان اینکه پکن از برگزاری نشست ویژه شورای حقوق بشر حمایت نمی‌کند، تصریح کرد: «وضعیت داخلی ایران در اصل موضوعی مربوط به امور داخلی است و باید توسط مردم ایران تعیین شود.»
وی افزود: «چین همواره بر ضرورت پایبندی به اهداف و اصول منشور ملل متحد و حقوق بین‌الملل تأکید دارد، با به‌کارگیری یا تهدید به زور در روابط بین‌الملل مخالف است، با تحمیل اراده خود بر دیگران مخالفت می‌کند و با بازگشت جهان به «قانون جنگل» مخالف است.»
این دیپلمات چینی در پایان گفت: «جامعه جهانی باید بر پایه احترام به حاکمیت، امنیت و تمامیت ارضی ایران، از دولت و مردم ایران برای عبور از دشواری‌ها، حفظ ثبات ملی و صیانت از حقوق مشروع خود حمایت کند، در همین چهارچوب چین معتقد و امیدوار است که همه طرف‌ها اختلافات را از مسیر گفت‌و‌گو حل‌وفصل کنند و چین آماده است برای تحقق این هدف، نقش سازنده خود را ایفا کند.»

فقدان صلاحیت پارلمان اروپا 
در دفاع از حقوق بشر
یک روز پیش از نشست شورای حقوق بشر، پارلمان اروپا بار دیگر با استناد نمایشی به گزاره‌های حقوق بشری، قطعنامه‌ای علیه ایران صادر کرد که ادامه روند سیاسی‌سازی حقوق بشر و همسویی آشکار با فشارهای آمریکا و رژیم صهیونیستی به شمار می‌رفت.  وزارت امور خارجه کشورمان   این قطعنامه را بخشی از یک هجمه هدفمند و مداخله‌جویانه ارزیابی کرده که در امتداد سیاست‌های هماهنگ‌شده با آمریکا و رژیم صهیونیستی قرار دارد. در بیانیه وزارت امور خارجه ایران، قطعنامه پارلمان اروپا «مداخله‌جویانه، غیرمسئولانه و مبتنی بر ادعاهای واهی» توصیف شده و بر این نکته تأکید شده است که نهاد قانونگذاری اروپا، به ‌دلیل نقش مستقیم یا غیرمستقیم بسیاری از اعضایش در حمایت از تحریم‌های غیرقانونی و همراهی با تجاوز نظامی رژیم صهیونیستی، فاقد صلاحیت اخلاقی برای سخن گفتن از حقوق بشر است.

تصویب قطعنامه ضدایرانی در نشست اضطراری شورای حقوق بشر
شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در پایان نشست ویژه جمعه، در اقدامی سیاسی، شتابزده و نسنجیده قطعنامه پیشنهادی ایسلند، آلمان، مقدونیه شمالی، جمهوری مولداوی و انگلیس درباره ایران را تصویب کرد. این قطعنامه با ۲۵ رأی موافق، ۱۴ رأی ممتنع و ۷ رأی مخالف به تصویب رسید. چین، کوبا، هند، اندونزی، عراق، پاکستان و ویتنام کشورهایی بودند که به این قطعنامه رأی 
منفی دادند.