تخیل جایی در مستندنگاری ندارد، نباید به هیچ وجه از تخیل در تاریخ شفاهی و مستندنگاری استفاده شود. حتی مبالغه نیز در این حوزه از ادبیات جایگاهی ندارد. مستند باید دقیق، ریزبینانه و برمبنای واقعیت نوشته شود. نویسنده به هیچ وجه نباید تخیل خود را در نگارش مستند دخیل کند. مستندنگاری برمبنای حقیقتی است که با تحقیق کسب شده و نه حتی روایتی نزدیک به واقعیت. مستندنگاری حوزه دفاع مقدس و انقلاب در حقیقت ادبیات سرباز است، سرباز در این حوزه روایت میکند، نباید مانند مورخ روایت شود، نباید مانند دیپلمات روایت شود، باید ادبیات و لحن سرباز به کار گرفته شود. زمانی که در زمینه دفاع مقدس و انقلاب مینویسید باید روایت سربازان این حوزه را بنویسید و باید ادبیات سرباز و روایت و زبان سرباز را به کار ببرید. ایران در زمینه مستندنگاری و تاریخ شفاهی بشدت رشد کرده است.
از صحبتهای مرتضی سرهنگی
برنده هجدهمین جایزه جلال با ایبنا
