سخنرانی ۱۸ دقیقه‌ای ترامپ که هدف آن دفاع از دستاوردهایش در سال اول ریاست جمهوری‌اش بودفهرستی طولانی از اغراق‌ها و اظهارات گمراه‌کننده را به‌دنبال داشت. او ادعا کرد که «عصر طلایی» که او در مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری سال گذشته وعده داده بود، در حال شکل‌گیری است.
نیویورک تایمز چند نکته از نطق آخر سال رئیس جمهوری آمریکا را بررسی و تحلیل کرده است.  لحن رئیس جمهوری ستیزه‌جویانه بود. ترامپ، سخنرانی خود را با عجله پیش برد، انگار باور نداشت که باید برای متقاعد کردن مخاطبانش در مورد اینکه ۱۱ ماه اول کارش خوب گذشته است، وقت بگذارد.
جای تعجب نیست که او در همان جمله اول، جو بایدن رئیس جمهوری سابق را سرزنش کرد: «من وارث یک آشفتگی بودم.» او کشوری را توصیف کرد که به گفته او، یک سال پیش، توسط مهاجران غیرقانونی اشغال شده بود و شهرهایش مملو از جرم و جنایت بود.  او از آمار به شدت گزینشی و اغلب گمراه‌کننده  استفاده می‌کرد. ترامپ استدلال کرد که قیمت دارو را ۴۰۰، ۵۰۰ یا ۶۰۰ درصد کاهش داده است که همه از نظر ریاضی غیرممکن هستند. او ادعا کرد که تورم از زمان ریاست‌جمهوری او به طور قابل توجهی کاهش یافته است، بدون اشاره به اینکه در ماه سپتامبر، آخرین ماهی که دولت آمار مربوط به آن را دارد، تورم به ۳ درصد بازگشته است، دقیقاً همان مقداری که در آخرین هفته‌های ریاست جمهوری بایدن بود.
او اشاره نکرد که آخرین آمار بیکاری - که با اخراج‌های دولتی توسط دولت او افزایش یافته است - نرخ بیکاری را ۴.۶ درصد نشان می‌دهد که بالاترین میزان در چهار سال گذشته است.
 او با تکرار اشتباه بایدن، یعنی بحث با رأی‌دهندگان در مورد احساسات‌شان ریسک کرد.
ترامپ در سال ۲۰۲۴ توسط رأی‌دهندگانی به پیروزی رسید که فکر می‌کردند بایدن از جریان امور دور افتاده و برای این سمت خیلی پیر است و از اصرار بایدن مبنی بر اینکه حال‌شان باید بهتر باشد، بیزار بودند. اکنون ترامپ با همان خطر مواجه است.
راه حل او برای اینکه حال آمریکایی‌ها را بهتر کند، نوشتن چک است. وقتی ترامپ به مراقبت‌های بهداشتی روی آورد -جایی که سال‌هاست وعده یک طرح جامع برای بهبود اوباماکر را داده است- راه‌حلی که او تأیید کرد، یک چک ۲۰۰۰ دلاری یک‌باره برای همه آمریکایی‌هایی بود که زیر سطح درآمدی نامشخص قرار دارند. آنها می‌توانستند از آن برای خرید بیمه استفاده کنند یا نکنند، اگرچه افزایش حق بیمه‌ها که تنها در عرض چند روز اتفاق می‌افتد، برای بسیاری از آمریکایی‌ها، بارها از آن پرداختی پیشی می‌گیرد.
تعرفه‌های او ممکن است توسط دیوان عالی کشور مسدود شوند. ترامپ می‌داند که این خطر را به جان می‌خرد که قضات ممکن است رژیم تعرفه‌ای او را از هم بپاشند. آنچه در پی آن ممکن است هرج و مرج ایجاد کند.  ترامپ اعلام کرد که یک صلح‌طلب است، اما هیچ اشاره‌ای به فشار خود بر ونزوئلا نکرد.
تنها ۲۴ ساعت قبل از سخنرانی‌اش، رئیس جمهوری آمریکا اعلام کرد که نفتکش‌های «تحریم‌شده» را توقیف خواهد کرد و از ونزوئلا خواست که روند ملی‌سازی شرکت‌های آمریکایی در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۹۰ را لغو کند و به واشنگتن اجازه دسترسی به ذخایر عظیم نفت این کشور را بدهد. او درباره یک ناوگان عظیم دریایی لاف می‌زد و کاراکاس را تهدید نظامی کرد.
با این حال، او خود را به عنوان یک صلح‌طلب به تصویر کشید و گفت که «هشت جنگ را در عرض ۱۰ ماه حل و فصل کرده است.» البته بسیاری از آنها حل و فصل نشده‌اند، از جمله جنگی در مرز تایلند و کامبوج که دوباره جنگ در آن آغاز شده است. او ادعا کرد که برای «اولین بار در ۳۰۰۰ سال گذشته» صلح را به خاورمیانه آورده است. اما او فراتر از این حرف زیادی نزد، چرا که مشاورانش هشدار می‌دهند دستاوردهای سیاست خارجی، چالش‌های پیش روی جمهوری‌خواهان در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای را حل نخواهد کرد.