در «گروگان»؛ تریلر سیاسی تازه نتفلیکس با چه چیزی طرفیم؟
تاریکیهای قدرت با چهرهای انسانی
گروه فرهنگی- نتفلیکس در تابستان ۲۰۲۵ با مینیسریال پنجقسمتی «گروگان» (Hostage) بار دیگر به ژانر تریلر سیاسی سر زده است. اثری پرتعلیق که هم به سنتهای این ژانر پایبند میماند و هم با نگاه تازه به سیاستمداران و روابط انسانی، راهی متفاوت پیش میگیرد.
در مرکز روایت، ابیگیل دالتون، نخستوزیر بریتانیا (سوران جونز)، قرار دارد که همسرش ربوده میشود. ماجرا از دل یک بحران خانوادگی آغاز میشود اما بهسرعت به عرصه سیاست کلان گره میخورد. در همین زمان، ویوین توسن، رئیسجمهوری فرانسه (ژولی دلپی)، در خاک بریتانیا با اخاذی و بحرانهای اخلاقی روبهرو میشود. دو زن رهبر در شرایطی متفاوت اما بههمپیوسته باید تصمیمهایی حیاتی بگیرند: یکی در برابر تهدید به جان همسرش و دیگری در برابر وسوسه سازش با راست افراطی.
بازیها و شخصیتپردازی
جونز نقشی را ایفا میکند که انسانی، میهنپرست و بهشدت خانوادهدوست است؛ تصویری نوستالژیک از نخستوزیری که هنوز به عشق و اخلاق باور دارد. در نقطه مقابل، دلپی تصویری واقعگرایانهتر و شکنندهتر ارائه میدهد. ویوین توسن سیاستمداری است که بهتدریج به سمت راست متمایل میشود تا در قدرت بماند؛ روندی که خود دلپی آن را بازتابی از وضعیت امروز اروپا میداند.
دلپی (بازیگر نقش رئیسجهموری فرانسه) در مصاحبهای میگوید: «یکی از مضمونهای اصلی، نشان دادن سیاست مهاجرستیزی برای کسب سرمایه سیاسی است.» شخصیت او دقیقاً همین مسیر را طی میکند؛ از مقاومت اولیه تا سازش تدریجی با گفتمان راست افراطی.
همین همزمانی با فضای واقعی سیاست اروپا – قدرتگیری جریانهای راست – سبب شده گروگان در لحظاتی بیشتر شبیه درام مستند جلوه کند تا یک سرگرمی صرف.
حضور زنان پشت و جلوی دوربین
از ویژگیهای مهم سریال، حضور پررنگ زنان است: نهفقط در نقشهای اصلی، بلکه در پشت صحنه نیز. کارگردانی را ایزابل سیب و ایمی نیل بر عهده داشتهاند و سوران جونز علاوه بر بازی، تهیهکنندگی اجرایی را هم انجام داده است. بااینحال، سریال بههیچوجه رویکرد شعاری یا فمینیستی ندارد. آنچه میبینیم، تصویر واقعگرایانهای از رهبران زن است که بیشتر با تفاوتهای شخصیتی و اخلاقی تعریف میشوند تا با جنسیتشان.
نکات حاشیهای و خواندنی از سریال
1. همکاری قدیمی که به «گروگان» رسید
ایده اصلی سریال از دوستی و همکاری 10 سال پیش مت چارمن و سوران جونز شکل گرفت. چارمن میگوید هر بار بازی او را میدید، فکر میکرد: «اگر سوران نخستوزیر بود، نگاه ما به سیاست متفاوت میشد.» همین تصور جرقه خلق شخصیت اصلی را زد.
2. دو کارگردان زن در رأس پروژه
سریال توسط دو کارگردان زن، ایزابل سیب و ایمی نیل ساخته شده. هر دو در مصاحبهها تأکید کردند که با وجود فضای پرتنش و پرهیجان، تلاش کردهاند داستان را از زاویه انسانی روایت کنند، نه صرفاً اکشن یا حادثهای.
3. شوخیها و انرژی ژولی دلپی
دلپی (رئیسجمهوری فرانسه در سریال) با وجود نقش جدی، در پشت صحنه همیشه حالوهوای صمیمی و بامزهای داشته. خودش میگوید: «گاهی وسط برداشتها آنقدر میخندیدم که باید دوباره از اول میگرفتیم. این طنز شخصی باعث شد بازی سختتر هم بشود.»
4.حساسیتهای سیاسی در حین فیلمبرداری
بخشی از فیلمبرداری همزمان با اوجگیری تنشهای سیاسی واقعی در اروپا انجام شد. چارمن میگوید هر روز نگران بودند اتفاقات واقعی باعث شود سریال «قدیمی» جلوه کند. این اضطراب روی فضای گروه هم تأثیر گذاشته بود.
5. دشواریهای صحنههای اکشن
صحنههای انفجار و گروگانگیری در نزدیکی خیابان داونینگ (دفتر نخستوزیر انگلیس) بازسازی شد. طبق گفته عوامل، هماهنگی امنیتی و فیلمبرداری این بخشها بسیار پیچیده و زمانبر بود.
منبع: گاردین
نقل قولها:
مت چارمن (خالق و نویسنده)، درباره دشواری نوشتن داستانی همزمان با تحولات سیاسی واقعی میگوید: «بزرگترین چالش این بود که سیاست هر روز تغییر میکند. هر بار اتفاق تازهای میافتاد، از خودم میپرسیدم: این برای بچههایم چه معنایی دارد؟ آیا دنیا جای بهتری میشود؟ و از زاویه کاری هم مدام فکر میکردم: نکند وقتی سریال پخش شود، قصه قدیمی به نظر برسد؟»
سوران جونز (بازیگر نقش نخستوزیر و تهیهکننده اجرایی) درباره علاقهاش به کار پشت صحنه توضیح میدهد: «من اهل دستور دادن به دیگر بازیگرها نیستم و میلی به کارگردانی ندارم. اما کشف استعدادهای تازه، تشکیل تیم، کار در اتاق نویسندگان و تصور اینکه یک سریال چه آیندهای دارد، همه اینها چیزی است که عاشقش هستم.» او درباره شخصیت اصلی میگوید: «برای من مهم بود که نخستوزیر فقط یک سیاستمدار نباشد. میخواستم مخاطب او را بهعنوان یک انسان ببیند. خیلی وقتها مجبور شدیم بخشهایی از فیلمنامه را بازنویسی کنیم تا این جنبه انسانی بیشتر دیده شود.»
ژولی دلپی (بازیگر نقش رئیسجمهوری فرانسه)به سختیهای پرداختن به مضمونهای اجتماعی اشاره میکند: «امروز ساخت درامی که به مسائل اجتماعی بپردازد، خیلی سخت است. معمولاً از این موضوعها پرهیز میکنند، مگر اینکه اثری کاملاً سرگرمی و بیارتباط به سیاست باشد.» دلپی درباره تولید سریال هم میگوید: «فیلمبرداری یک گروگانگیری کار سادهای نبود. البته نتفلیکس امکانات زیادی در اختیارمان گذاشت و این کمک بزرگی بود، اما هر پروژهای چالشهای خودش را دارد.»
اظهارنظرها:
نشریه The Week
«شروع سریال نویدبخش و جذاب است، اما پیچیدگیهای زیاد داستان گاهی انسجام آن را از بین میبرد و پایانبندی جالبی ارائه نمیدهد.»
نشریه The Guardian
«یک تریلر سیاسی پنجساعته پرکشش، بصری تأثیرگذار و هدایتشده توسط دو بازیگر زن.» ریتم داستان، تعلیق و نمود شخصیتها همزمان حفظ میشود.
نشریه The Standard
«تعلیق نفسگیر، پر از پیچوتابهای سیاسی، خیانت، جنگ رسانهای و مصالحههای اخلاقی. روایتی که در آن همیشه فقط یک پیچ داستانی تا فاجعه فاصله هست.»
نشریه: Empire Online
«در عصری که بسیاری از سریالهای استریم طولانی و کشدار هستند، این سریال داستانش را جمعوجور و بدون اضافهکاری روایت میکند؛ سرگرمکننده اما کمعمق.»
راجر ایبرت، منتقد سرشناس
«اگر جایزهای برای آثار تلویزیونی کسلکننده داشتیم، گروگان قطعاً جایزهاش را میبرد.»
نشریه The Independent
«سریال بر مبنای کلیشه عمل میکند، اما همچنان دلنشین است و از نظر درام شخصی و سیاسی مخاطب را پای سریال نگه میدارد.»
